Με βάση την κοσμοθεωρία μας και τις καταστατικές μας αρχές, το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι κόμμα της εργατικής τάξης, η συνειδητή οργανωμένη ιδεολογική, πολιτική πρωτοπορία της, η ανώτατη μορφή οργάνωσής της. Είναι επαναστατική οργάνωση εθελοντών ομοϊδεατών και αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, στην οποία θα καταργηθεί κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κάθε μορφή ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και θα διασφαλιστεί ένα ανώτερο επίπεδο ζωής και δικαιωμάτων για τον λαό, ισότητα δυνατοτήτων και δικαιωμάτων, ολόπλευρη κοινωνική πρόοδος.

Στρατηγικός στόχος του είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης, επικεφαλής όλων όσοι υποφέρουν από την εξουσία του κεφαλαίου και της ουσιαστικής συμμετοχής τους, τόσο στον αγώνα για την κατάκτησή της όσο και στη διαφύλαξη και στερέωσή της.

Η εργατική τάξη, φορέας της σοσιαλιστικής αλλαγής, πρωτοστατώντας στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, αγωνίζεται όχι μόνο για τη δική της απελευθέρωση, αλλά και για την απελευθέρωση όλων των εργαζόμενων.

Για τους λόγους αυτούς, η ύπαρξη ΚΚ σε κάθε χώρα και η ισχυροποίησή του στην κοινωνία που δρα αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα. Η εργατική τάξη, για να αναπτύξει με επιτυχία την πάλη της ενάντια στην καθημερινή καταπίεση του κεφαλαίου και να θέσει τέρμα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, έχει ανάγκη από τη δική της αυτοτελή πολιτική οργάνωση, από ένα επαναστατικό κόμμα, ικανό να καθοδηγεί την πάλη της για τα ζωτικά της συμφέροντα και την οικοδόμηση μιας νέας ανώτερης κοινωνίας, της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής.

Στην οργάνωση, λειτουργία και δράση του για την υλοποίηση των υψηλών αυτών σκοπών, το ΚΚ καθοδηγείται από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού και τον προλεταριακό διεθνισμό. Εμπνέεται από την πρώτη ιστορική απόπειρα εργατικής εξουσίας, την Παρισινή Κομμούνα (1871), πολύ περισσότερο από την πρώτη νικηφόρα Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία τον Οκτώβρη του 1917. Διδάσκεται από τη θετική και αρνητική πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ό αιώνα, πρώτ’ απ’ όλα στην ΕΣΣΔ. Συνειδητοποιεί το δίδαγμα ότι η ταξική πάλη συνεχίζεται μέχρι την κατάργηση κάθε πηγής κοινωνικής ανισότητας, κάθε ατομικής ιδιοκτησίας μέσων παραγωγής. Το ΚΚ καθοδηγείται από τα διδάγματα των ταξικών αγώνων στη χώρα του, από τους ηρωικούς αγώνες των προηγούμενων γενιών επαναστατών.

Το ΚΚ μελετάει τις κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, στην ήπειρο που δρα και στον κόσμο ολόκληρο με βάση την κοσμοθεωρία του και με στόχο την ανάπτυξή της. Στηριγμένο στα παραπάνω, μπορεί και πρέπει να διαμορφώνει το Πρόγραμμα, τη στρατηγική και τακτική του.

Το πέρασμα από την καπιταλιστική κοινωνία, που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, στη σοσιαλιστική κοινωνία προϋποθέτει την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη, την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, τη δημιουργία του αγροτικού παραγωγικού συνεταιρισμού, τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των υπηρεσιών, τον εργατικό έλεγχο, που θα φέρουν την απελευθέρωση της δημιουργικής δράσης των εργαζόμενων, της νεολαίας.

Το κάθε ΚΚ στις συνθήκες της χώρας του αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις για να συνειδητοποιηθεί αυτή η ανάγκη από την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Στα πλαίσια αυτά, εξαντλεί κάθε δυνατότητα μέσα από καθημερινούς αγώνες για την υπεράσπιση της ζωής των εργαζόμενων, των οικονομικών, πολιτικών, συνδικαλιστικών, πολιτιστικών τους δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Στον αγώνα αυτόν επιδιώκει την ενότητα της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από ειδικότητα, μορφωτικό επίπεδο, εθνότητα, πολιτιστικές και γλωσσικές παραδόσεις, θρησκεία, φύλο, σεξουαλικό προσανατολισμό. Επιδιώκει τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τους φτωχούς αγρότες και αυτοαπασχολούμενους, μεσαία στρώματα της πόλης, σε μια λαϊκή, αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική συμμαχία πάλης για τη ριζική διέξοδο από τα αδιέξοδα του συστήματος.

Η οργανωτική συγκρότηση και λειτουργία ενός ΚΚ καθορίζονται από τους σκοπούς και τον επαναστατικό χαρακτήρα του. Θεμελιακή αρχή εδώ είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Η συνεπής εφαρμογή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, με όλες τις πλευρές του, είναι αναγκαία για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ενότητα του Κόμματος, απαραίτητος όρος για την εκπλήρωση των σκοπών του. Το κάθε ΚΚ βασίζεται στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού. Στηρίζει τον διεθνισμό του στα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης, στην κοινή αναγκαιότητα και στόχο για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό σε κάθε καπιταλιστική χώρα. Διαπαιδαγωγεί τα μέλη του στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού, της διεθνούς αλληλεγγύης και συνεργασίας με τους εργαζόμενους όλου του κόσμου. Εκπληρώνει με συνέπεια τις διεθνιστικές του υποχρεώσεις, συμμετέχει στον αγώνα για την ανασυγκρότηση, την ιδεολογική και στρατηγική ενότητα και το δυνάμωμα του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Το ΚΚ αντιπαλεύει κάθε εκδήλωση φασισμού, εθνικισμού, σοβινισμού, ρατσισμού, ταυτίζει τον πατριωτισμό με τον ταξικό αγώνα.

* * *

Η καταστατική αποτύπωση των παραπάνω, διαχρονικά επίκαιρων, θέσεων για τον ρόλο ενός Κομμουνιστικού Κόμματος δε σημαίνει ότι αυτόματα εξασφαλίζουν στο Κόμμα τον ρόλο του οργανωτή και καθοδηγητή της λαϊκής πάλης για την εργατική εξουσία στον 21ο αιώνα. Αυτό πρέπει να κατανοηθεί ως ζήτημα που επιβεβαιώνεται στην πράξη καθημερινά. Το ΚΚ πρέπει να εναρμονίζεται πλήρως και διαρκώς, με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς, με το επαναστατικό Πρόγραμμα και Καταστατικό του, να είναι πραγματικά «κόμμα παντός καιρού».

Έτσι, δεν ωφελεί να επαναλαμβάνουμε μόνο κάποιες γενικές, καθολικές αρχές για το Κόμμα, αλλά να βαθαίνουμε όλο και περισσότερο τη σκέψη μας και την πολιτική μας, μελετώντας και τις επιτυχίες σε στόχους μας όσο και τις αποτυχίες, τις καθυστερήσεις, τις παραλείψεις σε θέματα κομματικής λειτουργίας, καθοδήγησης, οικοδόμησης.

Η άποψη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας βρίσκεται μακριά από τη λαθεμένη και επιζήμια αντίληψη πως, μια και έχει εισαχτεί η επαναστατική θεωρία στο εργατικό, κομμουνιστικό κίνημα, αυτή ολοκληρώθηκε και ότι έχει λυθεί διαπαντός το ζήτημα της επαναστατικής θεωρίας.

Δε μας βρίσκει σύμφωνους η άποψη ότι η διαμόρφωση της θεωρίας έγινε από τον Μαρξ και τον Ένγκελς στα μισά του 19ου αιώνα και παραπέρα από τον Λένιν στις αρχές του 20ού και στα πρώτα χρόνια της ΕΣΣΔ και μετά έληξε το θέμα, ότι τα πάντα πλέον είναι λυμένα.

Στους συνεπείς μαρξιστές-λενινιστές, στους κομμουνιστές, δεν μπορεί να υπάρχει η αντίληψη ότι η επαναστατική θεωρία είναι κάτι το στατικό. Περίπου ότι φτιάχτηκε άπαξ, έχουμε έτοιμο το επαναστατικό «ευαγγέλιο» και προχωράμε.

Ακριβώς γιατί το ίδιο το αντικείμενο μελέτης της θεωρίας, δηλαδή η ίδια η ζωή και η εξέλιξή της σε όλες της τις μορφές, προχωράει και αναπτύσσεται.

Το ίδιο ισχύει και για τη θεωρία, η οποία έχει ως σκοπό την ερμηνεία με γενικευμένο τρόπο και την ανάδειξη των νομοτελειών που διέπουν τη φυσική και κοινωνική ζωή.

Η ίδια η θεωρία της επαναστατικής πολιτικής αναπτύσσεται μελετώντας την εμπειρία της ταξικής πάλης και μετατρέποντας στην πράξη τα συμπεράσματα αυτής της μελέτης σε καθοδηγητικό νήμα της επαναστατικής δράσης.

Αποτελεί κρίσιμο όρο για τη διατήρηση και ενίσχυση του επαναστατικού χαρακτήρα ενός ΚΚ. Φυσικά και δε διακατεχόμαστε από αγνωστικισμό, ούτε από εκλεκτικισμό και σε καμιά περίπτωση δεν υποκύπτουμε στην αναθεώρηση ή άρνηση των θεμελιακών θέσεων της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας.

Ακριβώς γι’ αυτό πιστεύουμε ακράδαντα –και αυτό επιβεβαιώνεται απ’ όλη την ιστορική πείρα του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος– ότι ο τρόπος για να καθοδηγείται ουσιαστικά και σωστά ένα ΚΚ από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού-λενινισμού είναι μόνο αναπτύσσοντάς την.

Δεν μπορεί η επαναστατική δράση να προχωρά και η θεωρία να παραμένει «ακίνητη», μόνο στις επεξεργασίες ενός ή δύο αιώνων πριν. Η μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρία δεν είναι μια στείρα αναπαραγωγή δοσμένων τσιτάτων των κλασικών ή άλλων επιφανών κομμουνιστών ηγετών στο διάβα του χρόνου.

Εάν η κοσμοθεωρία μας δε μεταφράζεται σε καθημερινή ικανότητα κρίσης και δράσης με βάση αυτήν, τότε –αργά ή γρήγορα– τα επαναστατικά χαρακτηριστικά της πολιτικής δράσης θα αλλοιώνονται μέχρι να μεταλλαχτούν οριστικά.

Το ΚΚΕ, όλα τα τελευταία τριάντα χρόνια της ανασυγκρότησής του, μετά από τις κοσμοϊστορικού χαρακτήρα ανατροπές και το προσωρινό ιστορικά πισωγύρισμα, αυτήν τη λενινιστική διδαχή προσπαθεί να τηρεί ως κόρη οφθαλμού.

Μακριά από εμάς φυσικά η αυταρέσκεια, ο ναρκισσισμός, ότι όλα τα κάναμε ή τα κάνουμε τέλεια και άψογα, χωρίς αδυναμίες, ελλείψεις και λάθη.

Όμως, η προσπάθειά μας ακριβώς εκεί κατευθύνεται: Στην παραπέρα μελέτη και ανάπτυξη της θεωρίας μας με βάση τις νέες επιστημονικές, τεχνολογικές ανακαλύψεις, τη σύγχρονη πραγματικότητα του καπιταλιστικού κόσμου, την επεξεργασία της στρατηγικής μας και τη μελέτη της ιστορικής πείρας του ελληνικού και διεθνούς εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος, όπως π.χ.:

- Με τα δοκίμια ιστορίας, με την επεξεργασία της επαναστατικής στρατηγικής μας στον 21ο αιώνα και την επεξεργασία νέου Προγράμματος στο 19ο Συνέδριο το 2013.

- Την εκτίμηση και τα συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα, με επίκεντρο την οικοδόμηση στη Σοβιετική Ένωση, και τις αιτίες που οδήγησαν στην ανατροπή και διάλυση το σοσιαλιστικό σύστημα στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης με τις αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου (2009), που αναπτύσσονται παραπέρα στα επόμενα συνέδρια, στο 19ο (2013), το 20ό (2017) και το 21ο (2021).

- Καθώς επίσης και μια σειρά επεξεργασίες συλλογικών οργάνων του Κόμματος, Τμημάτων της Κεντρικής Επιτροπής, για ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο κόσμο και την ίδια την επικαιρότητα της ζωής του λαού μας, όλων των λαών της Ευρώπης.

- Και εδώ δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε τη σημαντική και πρωτοπόρα ξεχωριστή συμβολή του ΚΚΕ στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα και στο κίνημα των λαών της ΕΕ για την πορεία της εξέλιξης της ΕΕ, τον χαρακτήρα της στον 21ο αιώνα, μετά κυρίως από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, την Οικονομική και Νομισματική Ένωση και άλλα, βασισμένοι και καθοδηγούμενοι από τις ιδέες του Λένιν που διατυπώθηκαν στο άρθρο του «Για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», όμως, όχι μένοντας σε αυτό, αλλά αναπτύσσοντάς το στις νέες σύγχρονες συνθήκες με βάση και τα νέα δεδομένα, γεγονός που μας κάνει να υπερτερούμε και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση να δίνουμε και τις σημερινές μάχες στην ΕΕ.

* * *

Η ιστορική μελέτη, η ίδια η ταξική πάλη επιβεβαιώνει ένα βασικό γενικό συμπέρασμα: Η πάλη για την εξουσία είναι αντικειμενική, όταν στο ιστορικό προσκήνιο η τάξη που βρίσκεται στην εξουσία αντιπροσωπεύει πλέον έναν ιστορικά παρωχημένο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, ενώ η τάξη που μπορεί να διεκδικήσει την εξουσία αποτελεί την κινητήρια δύναμη ενός νέου, ανώτερου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού.

Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι στις ταξικές κοινωνίες η σύγκρουση των τάξεων πάντα είναι βίαιη, ακριβώς γιατί η ίδια η έννοια και η ουσία της εξουσίας και της διεκδίκησης αυτής σημαίνει επιβολή, βία. Οι ανατροπές στον χαρακτήρα της εξουσίας επέρχονται μόνο με επαναστάσεις, δηλαδή με κίνηση μαζών, υπό την ηγεσία της ανερχόμενης κάθε φορά τάξης και την καθοδήγηση του κόμματός της, των πολιτικών εκπροσώπων της.

Τέτοιες ήταν όλες οι αστικές επαναστάσεις και στη συνέχεια οι εργατικές-λαϊκές επαναστάσεις, ενώ, πριν τις αστικές επαναστάσεις, επίσης οι ανατροπές επέρχονταν μέσω πολέμων, με την επιδρομή και πολεμική υπεροχή λαοτήτων-φυλών που διέθεταν πιο ανεπτυγμένα μέσα παραγωγής.

Στην πάλη για την εξουσία, όπως και στην ανάπτυξη και κυριαρχία των νέων κοινωνικών σχέσεων, η κίνηση δεν είναι ευθύγραμμα ανοδική, αλλά με αρκετά ζιγκζαγκ, με άλματα και πισωγυρίσματα.

Έχοντας πλήρη συνείδηση όλων των παραπάνω, ταυτόχρονα δεν πρέπει να μας διαφύγει το μεγαλύτερο δίδαγμα και επίτευγμα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Ότι η ανερχόμενη δύναμη, η εργατική τάξη, με το επαναστατικό κίνημά της μπορεί να ηγηθεί της υπόθεσης της κοινωνικής προόδου, του περάσματος από τον παλιό τρόπο παραγωγής και οργάνωσης της κοινωνίας, τον καπιταλιστικό, στον νέο, τον κομμουνιστικό.

Και αυτό συνέβη τον Οκτώβρη του 1917 στη Ρωσία. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, σαρώθηκαν καθυστερήσεις αιώνων, προκαπιταλιστικές επιβιώσεις. Οι κατακτήσεις στη Σοβιετική Ρωσία και στη συνέχεια στην ΕΣΣΔ επιτεύχθηκαν σε συνθήκες ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, μόνιμων απειλών από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, υπονόμευσης της παραγωγής.

Παρόλ’ αυτά, έδωσαν μεγάλα επιτεύγματα. Οπωσδήποτε, όμως, μόνο την τάση της αλματώδους ανάπτυξης για το σύνολο της κοινωνίας, για τη θεαματική άνοδο του επιπέδου κοινωνικής ευημερίας, μας δίνει η πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να μας δώσει την πραγματική εικόνα της στις σημερινές συνθήκες, όπου η επιστήμη, η γνώση, η τεχνολογία, η εργασιακή ικανότητα, η παραγωγικότητα έχουν φτάσει αντικειμενικά σε διαφορετικά ύψη. Γενικότερα, η αστική κριτική συγκαλύπτει στην ιστορία της ΕΣΣΔ ότι πρόκειται για τα πρώτα ιστορικά βήματα της ανώριμης βαθμίδας της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Ιδιαίτερα αυτό πρέπει να το γνωρίζουν οι νεότερες γενιές, οι νέοι και οι νέες, για να μην πέφτουν εύκολα στην παγίδα της σκόπιμης διαστρέβλωσης, που πλασάρεται με μπόλικη μάλιστα δόση επιστημονικοφάνειας. Γιατί οπωσδήποτε οι διάφοροι ιστορικοί που υπηρετούν σήμερα τον καπιταλισμό γνωρίζουν ότι το φούντωμα του εργατικού κινήματος σε όλο τον κόσμο τότε πάταγε γερά πάνω στην επίδραση που ακτινοβολούσαν οι κατακτήσεις της Σοβιετικής Ένωσης για αρκετές δεκαετίες. Παρόλ’ αυτά, εμείς οι κομμουνιστές ξέρουμε ότι το χρέος μας δεν είναι να αποσιωπούμε τις αδυναμίες του κινήματός μας, αλλά να τις κριτικάρουμε ανοιχτά, για να απαλλαγούμε οριστικά από αυτές. Γι’ αυτό και ανάμεσά μας δεν έχουν θέση οι βερμπαλισμοί, τα μεγάλα λόγια και τα «ζήτω», αλλά το ουσιαστικό ξετύλιγμα των απόψεων που θα συμβάλουν και στη σωστή εξέταση του παρελθόντος, καθώς και ο σαφής προσδιορισμός του παρόντος, για να μπορέσουμε κυρίως να κάνουμε το άλμα στο μέλλον.

Η νίκη του σοσιαλισμού –σαν πρώτης ανώριμης φάσης του κομμουνισμού– ενάντια στον καπιταλισμό έδειξε ότι η εργατική τάξη, ως μόνη πραγματικά επαναστατική τάξη, έχει το ιστορικό καθήκον να πραγματοποιήσει μέχρι τέλους τα βασικά καθήκοντά της:

- Να ανατρέψει, να συντρίψει τους εκμεταλλευτές, την άρχουσα σήμερα αστική τάξη, που είναι ο κυριότερος οικονομικός και πολιτικός εκπρόσωπός τους. Να τσακίσει την αντίδρασή τους, να κάνει αδύνατες οποιεσδήποτε απόπειρές τους να επαναφέρουν τον ζυγό του κεφαλαίου, τη μισθωτή σκλαβιά.

- Να προσελκύσει και να οδηγήσει κάτω από την επαναστατική πρωτοπορία του Κομμουνιστικού Κόμματος όχι μόνο όλο το βιομηχανικό προλεταριάτο ή τη μεγάλη πλειοψηφία του, αλλά και όλη τη μάζα των εργαζόμενων και των εκμεταλλευόμενων από το κεφάλαιο, τα μονοπώλια. Να τους διαφωτίσει, οργανώσει, διαπαιδαγωγήσει μέσα από την ίδια την πορεία μιας σκληρής πάλης και ταξικής σύγκρουσης με τους εκμεταλλευτές.

- Ταυτόχρονα, πρέπει να εξουδετερώσει και να κάνει ακίνδυνες τις αναπόφευκτες ταλαντεύσεις ανάμεσα στην αστική τάξη και στο προλεταριάτο, ανάμεσα στην αστική εξουσία και στην εργατική εξουσία που θα έχουν τα μεσαία στρώματα, οι μικρονοικοκυραίοι στη γεωργία, στο εμπόριο, στη βιοτεχνία, σε υπηρεσίες που σχετίζονται με επιστημονικά αντικείμενα, αλλά και οι κρατικοί υπάλληλοι, τμήματα δηλαδή πολυάριθμα σε όλες τις χώρες.

- Για την επιτυχία της νίκης έναντι του καπιταλισμού απαιτούνται σωστές σχέσεις ανάμεσα στο καθοδηγητικό κόμμα της επαναστατικής αλλαγής, το Κομμουνιστικό Κόμμα, και στην επαναστατική τάξη, την εργατική τάξη, αλλά και το σύνολο των εργαζόμενων και εκμεταλλευόμενων. Μόνο το ΚΚ, αν αποτελεί πραγματικά πρωτοπορία της τάξης, αν αποτελείται από αφοσιωμένους κομμουνιστές που τους ατσάλωσε και τους μόρφωσε η πείρα της ταξικής επαναστατικής πάλης, αν το ΚΚ έχει καταφέρει να δεθεί με τη ζωή της τάξης του και μέσω αυτής με όλη τη μάζα των εκμεταλλευόμενων και έχει καταφέρει να εμπνεύσει σε αυτήν την τάξη και τη μάζα του λαού εμπιστοσύνη, μόνο τότε ένα τέτοιο Κόμμα είναι ικανό να καθοδηγήσει τις μάζες στην πιο αποφασιστική πάλη ενάντια στον καπιταλισμό που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό.

- Η εργατική τάξη μόνο κάτω από την καθοδήγηση ενός τέτοιου Κόμματος είναι σε θέση να αναπτύξει όλη τη δύναμη της επαναστατικής της επίθεσης, να εκμηδενίσει την αντίσταση της διεφθαρμένης από την αστική τάξη εργατικής αριστοκρατίας, τους εξαγορασμένους και συμβιβασμένους συνδικαλιστές του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού και να οδηγηθεί στη νίκη. Μόνο οι εργάτες και άλλα λαϊκά στρώματα, που απελευθερώθηκαν από την καπιταλιστική σκλαβιά, μπορούν να αναπτύξουν όλη την πρωτοβουλία και δραστηριότητα μέσα από τους δικούς τους επαναστατικά γεννημένους νέους θεσμούς, για πρώτη φορά στην Ιστορία, όπως ήταν στη Ρωσία τα Σοβιέτ, να γίνει πραγματικότητα η συμμετοχή στη διακυβέρνηση, από την οποία είναι αποκλεισμένοι κατά τη διάρκεια της αστικής εξουσίας, παρά τις ψευδαισθήσεις που αυτή παρέχει ως προς τη συμμετοχή. Η εργατική τάξη, συμμετέχοντας στα όργανα εξουσίας από κάτω έως πάνω, με την ίδια την πείρα της, μαθαίνει πραγματικά να χτίζει τον σοσιαλισμό, να δημιουργεί μια νέα κοινωνική εθελοντική πειθαρχία, να διαμορφώνει για πρώτη φορά στην Ιστορία μια ένωση ελεύθερων ανθρώπων, εργατών της νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

- Η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη και τους φυσικούς συμμάχους της δε σταματά την ταξική της πάλη ενάντια στην αστική τάξη, αλλά το αντίθετο. Κάνει αυτήν την πάλη «εξαιρετικά πλατιά, οξυμένη, ανελέητη», όπως επεσήμανε και ο Λένιν. Ιδιαίτερα, πρέπει να φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού την επισήμανση και πλέον διαπιστωμένη ιστορική πείρα απ’όλους μας ότι κάθε ασυνέπεια ή θεωρητική, γενικότερα ιδεολογική-πολιτική, αδυναμία στο ξεσκέπασμα των αναθεωρητών, των οπορτουνιστών, των ρεφορμιστών, των πάσης φύσης σοσιαλδημοκρατών μπορεί να σημάνει μεγάλη αύξηση του κινδύνου ανατροπής της εργατικής εξουσίας από την αστική τάξη, αφού αυτούς θα χρησιμοποιήσει αύριο, όπως ιστορικά ουκ ολίγες φορές ήδη έκανε, για την αντεπανάσταση.

- Η διαμόρφωση επαναστατικής στρατηγικής από κάθε ΚΚ στη χώρα του, αλλά και η προσπάθεια αυτή να αγκαλιάσει το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα είναι βασική προϋπόθεση για πραγματικά νικηφόρα πορεία. Η αξιοποίηση της τεράστιας πείρας των μπολσεβίκων με επικεφαλής τον Λένιν σε αυτήν την κατεύθυνση αποτελεί τον οδηγό, εμπλουτισμένη φυσικά με την πείρα όλων των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, με την πείρα κάθε επαναστατικού κινήματος στη χώρα του. Μας έχει προβληματίσει γιατί δεν αφομοιώθηκε και δεν κυριάρχησε αυτή η πείρα στη συνέχεια, αλλά επικράτησαν και υιοθετήθηκαν άλλα, λαθεμένα, κριτήρια προσδιορισμού του χαρακτήρα της επανάστασης.

- Το καθήκον κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος, επειδή σήμερα ακριβώς βρισκόμαστε σε φάση συνολικού πισωγυρίσματος, αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων διεθνώς και σε κάθε περιοχή ξεχωριστά, πρέπει να είναι η ένταση της προετοιμασίας της εργατικής τάξης κάθε χώρας σε καθημερινή βάση, με σκληρή ιδεολογικοπολιτική δουλειά και ταξική δράση για τις στιγμές της επαναστατικής έξαρσης που μέλλονται να ’ρθουν. Γιατί η εποχή μας εξακολουθεί να είναι εποχή του περάσματος από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Η εποχή της ανατροπής του καπιταλισμού άνοιξε με τον Οκτώβρη του 1917, εκεί ο δρόμος χαράχτηκε, ξεκίνησε η εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων. Γι’ αυτό ηχούν στα αφτιά μας επίκαιρα τα λόγια του Λένιν ότι εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο, αλλά σε ποια χώρα, οι προλετάριοι ποιας χώρας θα τελειώσουν το έργο δεν είναι αυτό το κύριο ζήτημα. Γι’ αυτό και δεν τα διπλώνουμε, δεν υποχωρούμε. Γι’ αυτό είναι βαθιά πεποίθησή μας ότι αυτό το έργο πρέπει να το τελειώσουμε.

* * *

Αυτήν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή οφείλει να πρυτανεύσει η συνειδητοποίηση απ’ όλους σε ποια φάση ακριβώς βρισκόμαστε μπαίνοντας στον τελευταίο χρόνο της πρώτης εικοσιπενταετίας του 21ου αιώνα. Έχουμε την υποχρέωση να επιθεωρήσουμε τις δυνάμεις μας και να εκτιμήσουμε τον βαθμό ετοιμότητας του κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος στη χώρα του κατά την εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου διεθνώς, με πάνω από πενήντα ενεργές πολεμικές εστίες σε διάφορα σημεία του κόσμου, όπως και την ενδεχόμενη φάση πιο άμεσης και γενικευμένης μορφής εμπλοκής της κάθε χώρας στην εξέλιξη των ιμπεριαλιστικών πολέμων, στην Ουκρανία και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Οξύνονται όλες οι αντιθέσεις, αναδιατάσσονται παραδοσιακές συμμαχίες και δημιουργούνται νέες.

Σήμερα, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο η πολεμική, στρατιωτική, οικονομική, πολιτική εμπλοκή της Ελλάδας στη σύγκρουση μεταξύ του ευρωατλαντικού άξονα από τη μια και του υπό διαμόρφωση ευρωασιατικού άξονα από την άλλη στο έδαφος της Ουκρανίας. Το ίδιο και στον μεγάλης έκτασης πόλεμο στη Μέση Ανατολή, με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, την επέλαση των τζιχαντιστών στη Συρία με την υποστήριξη και συμμετοχή στρατιωτικών δυνάμεων του Ισραήλ, της Τουρκίας, των ΗΠΑ, τις επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο, στο έδαφος του Ιράν, στην Υεμένη κ.ά. Συνολικά, το ΚΚΕ εκτιμά ότι έχει μεγαλώσει η επιθετική συμμετοχή της αστικής τάξης της Ελλάδας, του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του με τη συναίνεση των υπόλοιπων αστικών κομμάτων σε όλ’ αυτά τα μέτωπα με διάφορες μορφές.

Ταυτόχρονα, μαίνεται η διαμάχη διεθνώς για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα σε ΗΠΑ και σε Κίνα, με βασικό στοιχείο σήμερα τον ανηλεή εμπορικό πόλεμο με τους δασμούς κ.ά. υπό τη νέα διοίκηση Τραμπ στις ΗΠΑ. Μεγαλώνει η πιθανότητα παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης λόγω τεράστιας υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, πιθανότητα που ενισχύει την εκτίμηση για παραπέρα κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και πιθανότατα άνοιγμα νέων μετώπων τα επόμενα χρόνια στην Αρκτική, στην αμερικανική ήπειρο, με βάση και τις δηλώσεις Τραμπ για Γροιλανδία, Παναμά, Καναδά, αλλά και στη Σινική Θάλασσα κλπ. Πολλαπλασιάζονται ταχύτατα οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί των κρατών, η ΕΕ μετατρέπει την οικονομία της σε πολεμική οικονομία, από σήμερα προετοιμάζει τους λαούς της ακόμα και για επιβίωση τουλάχιστον εβδομήντα δύο ωρών με προμήθειες τροφίμων σε αποθήκες και καταφύγια λόγω έκτακτων πολεμικών συνθηκών, απρόβλεπτων φυσικών καταστροφών κλπ.

Συνολικά, οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν οι λαοί μας είναι συνθήκες όξυνσης όλων των αντιθέσεων του συστήματος, έντασης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όξυνσης όλων των λαϊκών προβλημάτων. Συνθήκες που δημιουργούν μεγαλύτερες προϋποθέσεις αμφισβήτησης συνολικά της κυρίαρχης πολιτικής, με επιπτώσεις στην ίδια τη μέχρι σήμερα «αξιοπιστία», τη «σταθερότητα» του αστικού πολιτικού συστήματος σε κάθε χώρα, με τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε κλιμάκωση. Αντικειμενικά, όλ’αυτά μπορούν να δημιουργήσουν καταστάσεις μεγάλης κίνησης μαζών, δυνατότητες ακόμα και εξεγέρσεων, πιθανότητα συνθηκών επαναστατικής κατάστασης σε κάποιες ξεχωριστές χώρες ή ομάδες χωρών. Ταυτόχρονα, οφείλουμε να προετοιμαζόμαστε και για πιθανές συνθήκες νέας υποχώρησης και επίθεσης κατά του κινήματός μας. Συνεπώς, δρώντας σε συνθήκες μη επαναστατικής κατάστασης, οφείλουμε να προετοιμάζουμε ολόπλευρα από σήμερα το αύριο.

* * *

Η ικανότητα και προετοιμασία ενός Κομμουνιστικού Κόμματος αφορά τόσο την ανάλογη στρατηγική προγραμματική ετοιμότητα όσο και την τρέχουσα πολιτική και δράση στις σύγχρονες συνθήκες. Κρίσιμο ζήτημα είναι ο συνδυασμός του επαναστατικού Προγράμματος του Κόμματος με την καθημερινή επαναστατική δράση σε όλους τους τομείς δράσης, σε κάθε κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς.

Άλλωστε, βασική λενινιστική διδαχή είναι ότι και σε μη επαναστατική κατάσταση, όπως η σημερινή, μπορεί και πρέπει να διεξάγουμε επαναστατική διαφώτιση, να κάνουμε επαναστατική δουλειά προετοιμασίας με προοπτική. Μπορεί να μην είναι η στιγμή του σαλπίσματος άμεσης «εφόδου», όμως, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούμε να παραιτούμαστε από τη συστηματική δουλειά, να καθοδηγούμε το κίνημα, να παλεύουμε για να ξεκόψουν οριστικά οι εργάτες και οι λαϊκοί άνθρωποι από κάθε αστική πολιτική, φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική, από τον οπορτουνισμό, να οξύνουν με όλες τους τις δυνάμεις τις διεκδικήσεις τους, τους αγώνες, τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους, τις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια, συνολικά το επαναστατικό κίνημα. Άλλωστε, με βάση και την μπολσεβίκικη πείρα, «για την επιτυχή εξέγερση χρειάζεται μακροχρόνια, επιδέξια, επίμονη προετοιμασία που στοιχίζει μεγάλες θυσίες».

Συνεπώς, είναι απαραίτητη μια τέτοια οργάνωση και αναδιοργάνωση συνεχώς της δουλειάς της πρωτοπορίας, της καθημερινής δουλειάς του Κόμματος. Να μπορούμε να δρούμε αποτελεσματικά μέσα στα εκατομμύρια των εργατών του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, τους φτωχούς αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους της πόλης (εμπόρους, βιοτέχνες, επαγγελματίες, επιστήμονες), τις γυναίκες και τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, που υποφέρουν από το καπιταλιστικό σύστημα, από τα δεινά των πολέμων, της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, απ’ όλ’ αυτά δηλαδή από τα οποία δεν πρόκειται να σωθούν, να γλιτώσουν χωρίς την ανατροπή της καπιταλιστικής τάξης και την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας. Να το εξηγούμε αυτό συγκεκριμένα, απλά, κατανοητά για τις πλατιές μάζες, για τα εκατομμύρια του λαού κάθε χώρας. Να μιλάμε και να προβάλλουμε τα χαρακτηριστικά της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας, την οποία εμείς σχεδιάζουμε, επιδιώκουμε να οικοδομήσουμε, με όρους ζύμωσης και προετοιμασίας. Να προετοιμάζουμε πρωτοπόρες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις στην απόκτηση πείρας σκληρών συγκρούσεων της ταξικής πάλης. Συνεχής και δημιουργική πρέπει να είναι η ενασχόληση του Κομμουνιστικού Κόμματος σε όλα τα επίπεδα με την πορεία της εργατικής τάξης, να είναι άμεση η σχέση του με το εργατικό κίνημα, αλλά και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα των φυσικών συμμάχων της εργατικής τάξης, να εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε κόμμα ικανό να καθοδηγεί ιδεολογικά, πολιτικά τους ταξικούς αγώνες, παίρνοντας όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα για την εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής, να ηγηθεί δηλαδή της πάλης της εργατικής τάξης, της προώθησης της αντικαπιταλιστικής - αντιμονοπωλιακής κοινωνικής συμμαχίας, στον αγώνα για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

Να πετυχαίνει την πιο βαθιά και σταθερή επαναστατική συγκρότηση των οργανωμένων δυνάμεων του Κόμματος και της Νεολαίας του, καθώς και ενός εξωκομματικού περίγυρου, ως προϋπόθεση για την ιδεολογική, πολιτική ισχυροποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος στους εργαζόμενους και την κομματική οικοδόμηση. Η κάθε Κομματική Οργάνωση να μετατρέπεται σε κύτταρο-φορέα υλοποίησης αυτού του καθήκοντος, ώστε να αναμετριέται πετυχημένα στις πιέσεις προσαρμογής της δράσης του Κόμματος στα όρια της συστημικής κοινοβουλευτικής και συνδικαλιστικής δράσης.

Σήμερα, υπάρχει μεγάλη πείρα καθοδήγησης επιμέρους αγώνων. Απαιτείται οπωσδήποτε μεγαλύτερη ικανότητα εξειδίκευσης-προσαρμογής, που να συνδέεται με την ικανότητα της ενοποίησης των από τα κάτω εστιών και ρευμάτων δράσης που αναπτύσσονται, αμφισβήτησης συνολικά της κυρίαρχης πολιτικής, έτσι ώστε να διαμορφώνεται σε πιο στέρεη βάση το ενιαίο αντικαπιταλιστικό-αντιμονοπωλιακό ρεύμα. Κυρίως, να εξασφαλίζουμε αυτό να πατά γερά στα πόδια του σε κάθε πόλη, περιοχή, με κέντρο τους μονοπωλιακούς ομίλους, τα εργοστάσια τροφίμων, φαρμάκου, μετάλλου κ.ά. από τη μεταποίηση, τα εμπορικά κέντρα, τα νοσοκομεία, τις μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας, τις τηλεπικοινωνίες, τα μέσα μεταφοράς, τους βιοπαλαιστές της πόλης, τους φτωχούς αγρότες, τους χώρους συγκέντρωσης νεολαίας, όπως σχολεία, σχολές, πολιτιστικά ή αθλητικά κέντρα κλπ.

Να μελετάμε τη γραμμή συσπείρωσης και στόχων διεκδίκησης στο κίνημα με συγκεκριμένη επεξεργασία, ταξική επιστημονικότητα και εξειδίκευσή τους, ώστε να δυναμώνει η προσέγγιση και η αύξηση της επιρροής στους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.

Αυτή η επιτελικότητα πρέπει να εκφράζεται, εκτός των άλλων, με τη συνεχή επεξεργασία του σχεδίου, να δουλεύεται πάνω στην αποκτηθείσα φυσικά πείρα, αλλά και στη σύνδεση με το Πρόγραμμα του Κόμματος, τις κατευθύνσεις του στη σοσιαλιστική οικονομία, στο εποικοδόμημα, αλλά και τις προϋποθέσεις κατάκτησης της εξουσίας. Μόνο έτσι, σε πιο μαζική κλίμακα, το ρεύμα συμπόρευσης με το Κομμουνιστικό Κόμμα θα γίνεται όλο και πιο σταθερό και κυρίαρχο, ενσωματώνοντας τις κομμουνιστικές ιδέες και στόχους μας.

* * *

Κρίσιμο ζήτημα για την προώθηση και εδραίωση όλων των παραπάνω είναι η ίδια η ιδεολογική-θεωρητική δουλειά που γίνεται μέσα στο Κόμμα σε όλα τα επίπεδα.

Στον 21ο αιώνα πρέπει να αναμετρηθούμε με παγιωμένες αντιλήψεις για την εξέλιξη της θεωρητικής δουλειάς, για την ίδια την κομμουνιστική μόρφωση και τη μελέτη. Παγιωμένες αντιλήψεις για τον τρόπο δουλειάς, τη χρήση του διαδικτύου, της αποξένωσης, της υποτίμησης της προσωπικής επαφής, της εγκατάλειψης της καθημερινής κομμουνιστικής μελέτης που τείνουν να υποκατασταθούν από δουλειά «μπούγιου», επιφανειακής διαφήμισης και συνθηματολογίας, στις οποίες παρασύρουν αντικειμενικά σε μεγάλο βαθμό οι αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες των εκλογών.

Χρειάζεται συνεχής τριβή, εξοικείωση, αφομοίωση από τις κομματικές δυνάμεις των θεωρητικών, ιδεολογικών επεξεργασιών του Κόμματος, όπως το Πρόγραμμα, οι εκτιμήσεις για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση τον προηγούμενο αιώνα, η ιστορική πείρα κάθε χώρας και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, οι θέσεις για όλα τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα. Οπωσδήποτε, βασική προϋπόθεση για την αφομοίωσή τους είναι η στοιχειώδης μαρξιστική μόρφωση. Είναι απαραίτητη για να χτίζεται σε μακροπρόθεσμη βάση η πίστη στον κομμουνιστικό ταξικό αγώνα, να αντέχει τις δυσκολίες της πάλης, της στασιμότητας μέσα σε έναν γενικά αρνητικό συσχετισμό, στις αστικές ερμηνείες των κοινωνικών εξελίξεων και των νέων επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων, που σηματοδοτούν μια μερική αντιφατική κίνηση προς τα μπρος σε ένα συνολικά στάσιμο και με αντιδραστικές οπισθοχωρήσεις κοινωνικό-πολιτικό σύστημα, ζητήματα τα οποία συναντήσαμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, που αφορούν τον ρόλο της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία, τις θεωρίες φύλου, τη φιλοσοφική-κοινωνιολογική συζήτηση, που είναι και σε εξέλιξη, για τα όρια, τις εφαρμογές και τους κανονισμούς στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τόσα άλλα.

Είναι πάρα πολλά αυτά που υπάρχουν γύρω μας και καλλιεργούνται μαζικά στις αστικές κοινωνίες που ζούμε. Όσο περνούν τα χρόνια, έχουν οπωσδήποτε επίπτωση στη συλλογικότητα, στη συνολική αντοχή απέναντι σε αστικά πρότυπα που καλλιεργούν τα προσωποπαγή κόμματα, στην πλατιά διαδεδομένη πολιτική σκέψη με όρους αστικού κοινοβουλευτισμού, στη στάση στον συνδικαλισμό με όρους συνεργασίας των τάξεων και την κρατική αστική παρέμβαση ως συνισταμένη των διαφορετικών ταξικών συμφερόντων.

Λόγω των συνθηκών, έχουμε βρεθεί πλέον από την τελευταία δεκαετία του 20ού και τις αρχές του νέου αιώνα σε ένα διεθνές και περιφερειακό αρνητικό περιβάλλον. Φυσικά, δεν κάνουμε τίποτ’ άλλο από το να βουτάμε στα βαθιά νερά και να κολυμπάμε, φτάνοντας περήφανα μέχρι σήμερα εδώ που βρισκόμαστε.

Μπορούμε, όμως, να κάνουμε ακόμα πιο γενναία βήματα στην κομματική οικοδόμηση σε νευραλγικούς τομείς και κλάδους εργαζόμενων. Ιδιαίτερη φροντίδα να δώσουμε για την επαναστατική διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς, το ιδεολογικό ατσάλωμά της, την ένταση της ιδεολογικής, μορφωτικής και πολιτιστικής δουλειάς.

* * *

Το ΚΚΕ παλεύει για τη σοσιαλιστική Ελλάδα που θα διαμορφώνει τις σχέσεις της στα Βαλκάνια, στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος των λαών, την εργατική-λαϊκή αλληλεγγύη και όχι τους ανταγωνισμούς, τις σφαίρες επιρροής, το δίκαιο και το «διαίρει και βασίλευε» των καπιταλιστών, των κρατών και των συμμαχιών τους.

Αυτός ο δρόμος του ΚΚΕ είναι ασυμβίβαστος με τη σημερινή πολιτική σε όλες τις εκδοχές της, είναι ασυμβίβαστος με την ΕΕ, με το ΝΑΤΟ. Αυτός ο δρόμος, για να γίνει πραγματικότητα, για να δημιουργήσει προϋποθέσεις σταθερών και βιώσιμων κατακτήσεων, απαιτεί συνεχή, σχεδιασμένη, μελετημένη και πάντα αποφασιστική αντιπαράθεση με τους φορείς και τα κόμματα του κεφαλαίου, τόσο εντός Ελλάδας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η ίδια η μελέτη της ελληνικής και ευρωπαϊκής πολιτικής πραγματικότητας, με τα αστικά κόμματα, νεοφιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά, λαϊκίστικα ακροδεξιά και οπορτουνιστικά, με την όλη πορεία τους και παρουσία τους ιδιαίτερα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια (εναλλαγής βαθιάς οικονομικής κρίσης με ασταθή οικονομική ανάκαμψη, νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων, πανδημίας, έντασης των φυσικών καταστροφών, όξυνσης των μονοπωλιακών ανταγωνισμών και τόσα άλλα), αποδεικνύει την ορθότητα κατηγορηματικής εναντίωσης του ΚΚΕ για στήριξη, συμμετοχή ή έστω ανοχή σε κάθε καπιταλιστική διαχείριση με ευθύνη τόσο του κυβερνητικού ή των κυβερνητικών κομμάτων όσο και εκείνων της αντιπολίτευσης, στην ουσία συμπολίτευσης στις κρίσιμες στρατηγικές επιλογές και συμμαχίες του κεφαλαίου. Αναδεικνύεται η ορθότητα της επιλογής του Κόμματος να βρίσκεται σταθερά, αποφασιστικά απέναντι απ’ όλους αυτούς, από θέσεις αγωνιστικής ταξικής αντιπολίτευσης, πρώτ’ απ’ όλα μέσα στο εργατικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα, αλλά και στους θεσμούς του αστικού κράτους όπου συμμετέχει μέσα από τις διαδικασίες των εκλογών (βουλευτικών, ευρωεκλογών, δημοτικών και περιφερειακών).

Πρόκειται για σκληρό αγώνα που η βάση του είναι μέσα στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα απλώνεται και πέρα από τα σύνορά της. Το ΚΚΕ προσπαθεί και επιδιώκει να συντονίζεται με κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις (εργατικές, κομμουνιστικές) των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και ακόμα πιο ευρύτερα, να συντονίζεται με κάθε σκίρτημα και δράση που αναπτύσσεται στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή, στις χώρες της μεσογειακής λεκάνης, όπως και στις άλλες ηπείρους.

Βάση της επαναστατικής δράσης κάθε ΚΚ είναι η δική του χώρα. Άλλωστε, η θεωρία του αδύναμου κρίκου του Λένιν ισχύει απόλυτα. Κανείς δε γνωρίζει σε ποια χώρα θα σπάσει αυτός ο κρίκος. Κάθε ΚΚ, και το δικό μας, πρέπει να είναι έτοιμο στη δική του χώρα. Τριγμοί, ρωγμές στο αστικό σύστημα συμβαίνουν. Εξεγερτική κίνηση μαζών, επαναστατική κατάσταση μπορεί να δημιουργηθεί σε μη προβλεπόμενο χρόνο. Εξάλλου, η κατάκτηση της εξουσίας σε μια χώρα ή ομάδα χωρών θα συμβάλει αντικειμενικά στην ανάπτυξη του διεθνούς επαναστατικού εργατικού κινήματος, στον συντονισμό της ταξικής πάλης σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο.

Βέβαια, το ΚΚΕ γνωρίζει ότι η ταξική πάλη για την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας στην Ελλάδα είναι μια σύνθετη υπόθεση, επιπρόσθετα δύσκολη όσο καθυστερεί η εμφανής ιδεολογική-πολιτική-οργανωτική ανασυγκρότηση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Το ΚΚΕ δε διακατέχεται από την αυταπάτη ότι μπορεί η Ελλάδα να αποτελέσει μια νησίδα εργατικής εξουσίας και σοσιαλιστικής ευημερίας μέσα σε μια Ευρώπη που ηγεμονεύεται από την ΕΕ, τα μονοπώλια, των μνημονιακών νόμων και μέτρων, των ιμπεριαλιστικών εξοπλισμών, επεμβάσεων και πολέμων. Ταυτόχρονα, όμως, το ΚΚΕ γνωρίζει επίσης πολύ καλά ότι τα πράγματα δε μένουν στατικά. Εξεγέρσεις και επαναστατική κατάσταση σε μία, δύο ή περισσότερες χώρες θα σηματοδοτήσουν κλονισμούς γενικότερους στην περιοχή, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλού.

Το ΚΚΕ επίσης συνειδητοποιεί τι συνεπάγονται και σημαίνουν όλ’αυτά για τους λαούς, το παρόν και το μέλλον τους, ακόμα, το βάθος και την ένταση των αντιθέσεων που οδηγούν σε αποδυνάμωση του ιμπεριαλιστικού αυτού οικοδομήματος. Έχει αντικειμενική βάση η εργατική, η λαϊκή δύναμη, η δύναμη όλων των λαών τελικά για να τα σαρώσουν όλ’ αυτά, να ξεπεράσουν όσες μύριες δυσκολίες και να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους. Η εργατική τάξη θα αφυπνιστεί. Επομένως, η διεθνής διάσταση της πάλης, η ενοποίηση των προσπαθειών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ενάντια στην ΕΕ, ενάντια στο ΝΑΤΟ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, για την αποδέσμευση, μέχρι την ουσιαστική διάλυση όλων αυτών των διακρατικών καπιταλιστικών συμμαχιών, είναι αναγκαία και ζωτική περισσότερο σήμερα απ’ όσο ποτέ.

Ο προλεταριακός διεθνισμός είναι απαραίτητος όρος για την επιτυχή και ανοδική πορεία του Κόμματος με βάση τους στρατηγικούς στόχους του, για την ανασύνταξη του ΔΚΚ. Από τη σκοπιά αυτήν, το Κόμμα οφείλει να συμβάλει ακόμα πιο συγκεκριμένα ώστε να επιτευχθεί γραμμή συσπείρωσης και συντονισμού σε επαναστατική βάση, προσδιορίζοντας ακόμα περισσότερο, όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα, τις κύριες και απαραίτητες προϋποθέσεις γι’ αυτό, με ταυτόχρονη ανάληψη πρωτοβουλίας για επιδίωξη συζήτησης αυτού του πλαισίου και των όρων συνεργασίας μέσω διμερών, πολυμερών και άλλων επαφών, συζητήσεων, συγκεκριμένης ενίσχυσης όποιων δυνατοτήτων διαμορφώνονται σε κάθε συγκεκριμένη χώρα, με προτεραιότητα στα καπιταλιστικά κράτη όπου το Κόμμα μας και η ΚΝΕ έχει ισχυρές και σχετικά μεγάλες Κομματικές Οργανώσεις.

* * *

Το ΚΚΕ, όπως και άλλα ΚΚ, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από την επίδραση της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Ο ρόλος της ύπαρξης και συνεχούς ενδυνάμωσης του ΚΚ είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για να ανοίξει ο δρόμος για τη μόνη νικηφόρα για την εργατική τάξη και τον λαό μας προοπτική.

Φυσικά, δεν αρκεί μόνο να επαναλαμβάνουμε γενικόλογα την ανάγκη ενίσχυσης του Κόμματος, τη σημασία και τον ρόλο του. Οφείλουμε να δουλεύουμε ακούραστα και καθημερινά όλοι και όλες γι’ αυτόν τον στόχο.

Άλλωστε, οι ίδιες οι οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο συμβάλλουν στο να θέτουμε σταθερά στη συζήτηση το Πρόγραμμα του Κόμματος, τη στρατηγική για την ανατροπή του καπιταλισμού, των αδιεξόδων του καπιταλιστικού συστήματος και τη δύναμη της ταξικής πάλης, να καλλιεργούμε τις αξίες και τα ιδανικά μας, που, παρά τον αρνητικό συσχετισμό, μας γεμίζουν αισιοδοξία για την επιτυχία του στόχου μας η εργατική τάξη να κατακτήσει την εξουσία και να οικοδομήσει τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Συμβάλλουν στο να θέτουμε στο επίκεντρο της συζήτησης, και ειδικά με τους υποψήφιους για στρατολογία στο Κόμμα, την ανάγκη ενός ιδεολογικά-πολιτικά και οργανωτικά ισχυρού ΚΚΕ, ριζωμένο στους βιομηχανικούς και άλλους χώρους δουλειάς, στους κλάδους, συνολικά στην εργατική τάξη, στις εργατικές-λαϊκές συνοικίες, στη νεολαία.

Ένα Κόμμα με τη δύναμη και την ενιαία θέληση να δρα σταθερά και αταλάντευτα, ώστε η εργατική τάξη να αναμετριέται και τελικά να νικήσει έναν ισχυρό και οργανωμένο αντίπαλο, την αστική τάξη, το κράτος και τους μηχανισμούς της, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της, τα κόμματά της. Η ωρίμανση εκατοντάδων, χιλιάδων εργαζόμενων που μπορούν να γίνουν μέλη του Κόμματος δεν απαιτεί μόνο τον χρόνο της, αλλά κυρίως την επίμονη, πολύπλευρη, συνδυασμένη μαζική ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική και στο κίνημα παρέμβαση και τη σχεδιασμένη κλιμακούμενη παρέμβαση για την αλλαγή συσχετισμών, τη διαμόρφωση ταξικών, πολιτικών και πολιτιστικών κριτηρίων για την ανάγκη ισχυροποίησης του ΚΚΕ στην πάλη για την επαναστατική ανατροπή.

Ζήτημα που περιλαμβάνει και την εξατομικευμένη, συγκεκριμένη δουλειά για την ατομική συνειδητοποίηση από περισσότερους πρωτοπόρους εργάτες και εργάτριες της ανάγκης οργανωμένης στράτευσης στο Κόμμα.

Γιατί η συλλογική δουλειά, η ένταξη του ατομικού στο συλλογικό, η ενιαία καθοδήγηση και δράση, η συνειδητή υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων, η συνειδητή πειθαρχία, η συντροφική κριτική και αυτοκριτική είναι στοιχεία που εξασφαλίζουν την ικανότητα να διεξάγουμε αποτελεσματικά την ταξική πάλη. Και μέσα από αυτήν τη συμμετοχή και δράση κατακτιέται η αντοχή σε έναν αγώνα που έχει δυσκολίες που προκύπτουν από τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης και την περίοδο της αντεπανάστασης.

Αλλά και που απαιτεί επαναστατική προετοιμασία και ετοιμότητα για αποφασιστικές αναμετρήσεις σε απότομες καμπές ανόδου της ταξικής πάλης, που όσα δεν «έφεραν» ολόκληρα χρόνια τα «φέρνει» η στιγμή.

* * *

Σε αυτήν την κατεύθυνση, έχει μεγάλη αξία να ανοίξει η συζήτηση γύρω από βασικά και επίκαιρα συμπεράσματα για την οργάνωση της ταξικής πάλης και την ανάγκη η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να βγουν στο προσκήνιο, να συνειδητοποιήσουν τη ρίζα των προβλημάτων και του πραγματικού αντίπαλου που έχουν απέναντί τους, το καπιταλιστικό σύστημα και την εξουσία του.

Να αναδείξουμε τον χαρακτήρα και τον ρόλο του Κόμματος Νέου Τύπου στις σύγχρονες συνθήκες, δηλαδή τη σημασία της ύπαρξης επαναστατικής οργάνωσης που όλες της οι λειτουργίες, ο τρόπος συγκρότησης, αλλά και ο προσανατολισμός της δράσης της καθορίζονται από τον βασικό πολιτικό σκοπό της εργατικής τάξης έτσι όπως εκφράζεται στις καταστατικές αρχές μας.

Να προβάλλουμε τη μεγάλη θετική πείρα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού τον 20ό αιώνα, που με τις αδυναμίες και τα πισωγυρίσματα αποτέλεσε βήμα της ανθρωπότητας προς τα μπρος. Φωτίζει τις δυνατότητες σήμερα η εργατική εξουσία, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός να δώσουν τεράστια ώθηση στην κάλυψη των σύγχρονων εργατικών-λαϊκών αναγκών, φωτίζει την απάντηση στον 21ο αιώνα, τον σοσιαλισμό. Ιδιαίτερα σήμερα, την εποχή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, της Τεχνητής Νοημοσύνης, που ανοίγουν νέους δρόμους για την ανθρωπότητα, αλλά στα χέρια των καπιταλιστών μπορούν να οδηγήσουν σε όλεθρο την ανθρωπότητα, την ίδια την ανθρώπινη ζωή, αφού «ο καπιταλισμός είναι ο μεγαλύτερος ιός».

Η πλήρης απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων σε ένα σύστημα όπου δεν έχει κριτήριό του την αύξηση του ποσοστού κέρδους, ένα σύστημα που προτάσσει την ευημερία όλων των εργαζόμενων με σεβασμό στο περιβάλλον, θα είναι λυτρωτική. Στον σοσιαλισμό η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπως και κάθε επιστημονικής εφεύρεσης και κατάκτησης, με τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό και ταυτόχρονα τον εργατικό έλεγχο, θα αποβαίνει σε όφελος των εργαζόμενων, όλης της ανθρωπότητας.

Το ΚΚΕ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, έχοντας διαμορφώσει σύγχρονη επαναστατική στρατηγική και κάνοντας διαρκή προσπάθεια να διευρύνει τους αγωνιστικούς δεσμούς του με την εργατική τάξη, τα λαϊκά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και των αγροτών, τη νεολαία τους.

Μόνο στην πάλη της εργατικής τάξης και των λαών βρίσκεται η ελπίδα της ανατροπής, απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βάρβαρος και άδικος.

Θα βγούμε τελικά νικητές, έστω και αν οι θυσίες μας είναι πολύ βαριές...