Έχουν περάσει περισσότερα από εκατόν είκοσι χρόνια από τις συζητήσεις στο 2ο Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ και τη συγγραφή από τον Λένιν του Τι να κάνουμε; και άλλων έργων για τα ζητήματα οργάνωσης και θεωρίας του Κόμματος, που επιβεβαιώθηκαν μέσα από μια συνεχή διαδικασία συγχώνευσης, σύμφωνα με τα λόγια του Ένγκελς, του «επιστημονικού σοσιαλισμού με το εργατικό κίνημα» κατά τη διάρκεια των ρωσικών επαναστάσεων του 1905 και του Φλεβάρη του 1917 μέχρι τον θρίαμβο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, τη σοβιετική εξουσία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Αυτή η αντίληψη για το Κόμμα είναι μια καίρια συμβολή του Λένιν, που εμπλουτίζει τον μαρξισμό και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του, ποιοτικά διαφορετικό από αυτό που επικρατούσε στη Β΄ Διεθνή, η οποία τελικά δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την έλευση του ιμπεριαλισμού ως ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους του και μαζί με αυτόν την έλευση της εποχής της κοινωνικής επανάστασης.

Οι Μαρξ και Ένγκελς είχαν προηγουμένως περιγράψει το Κομμουνιστικό Κόμμα και τα βασικά χαρακτηριστικά του ως κόμμα της εργατικής τάξης, ως κόμμα της ανατροπής του καπιταλισμού. Δεν είναι μικρό πράγμα, ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο προγραμματικό τους ντοκουμέντο δεν ονομάζεται «Κομμουνιστικό Μανιφέστο», όπως είναι γενικά γνωστό, αλλά Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος.[1] Παρόλο που οι Μαρξ και Ένγκελς ήταν πάντα μαχητικοί και δρούσαν πολιτικά οργανωμένοι, η σκέψη τους επικεντρώθηκε ουσιαστικά στην επεξεργασία των θεμελίων της προλεταριακής κοσμοθεωρίας, της υλιστικής αντίληψης της Ιστορίας και δεν μπόρεσαν να αφιερώσουν χρόνο στο ζήτημα της θεωρίας του Κόμματος. Αυτό δεν τους εμπόδισε να καθορίσουν το ζήτημα του συνειδητού στοιχείου και ότι ο νέος τρόπος παραγωγής, που θα αντικαταστήσει τον καπιταλισμό, θα βασίζεται στη συνειδητή και οργανωμένη παρέμβαση του προλεταριάτου που θα πάει την υπόθεση της ταξικής πάλης μέχρι τέλους: Στην κατάκτηση της εργατικής επαναστατικής εξουσίας.

Οι συνθήκες της πολιτικής δράσης των Ρώσων μαρξιστών τους οδήγησαν να κάνουν μια μεγάλη ιδεολογική προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση, όχι μόνο στο πλαίσιο των συγκεκριμένων και ειδικών συνθηκών, αλλά προσδιορίζοντας τα γενικά και καθολικά χαρακτηριστικά της. Γι’ αυτό, η λενινιστική και μπολσεβίκικη θεωρία του Κόμματος δε λύνει μόνο ένα ζωτικό ζήτημα της Ρωσικής Επανάστασης, αλλά και της Παγκόσμιας Επανάστασης. Και αυτό αποκρυσταλλώνεται με την Γ΄ Διεθνή και τους 21 Όρους για την ένταξη στην Κομιντέρν, όπως υιοθετήθηκαν στο 2ο Συνέδριό της.

Η Ιστορία εμπλούτισε παραπέρα την πείρα για τον ρόλο του Κόμματος και μας έδωσε επίσης ορισμένα πικρά διδάγματα, που δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Η διαδικασία αυτοδιάλυσης του Μεξικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος το 1981 είναι ένα παράδειγμα αυτού, διότι ήταν μια παραίτηση από την πάλη για τον σοσιαλισμό και την ανάγκη ύπαρξης Κομμουνιστικού Κόμματος. Δεν ήταν μια αυθόρμητη απόφαση, αλλά μια διαλυτική πορεία που είχε πολλά επεισόδια. Ίσως το πρώτο να ήταν η παρατεταμένη κρίση στο Κόμμα από τη δραστική στροφή που σημειώθηκε όταν η μεξικανική αντιπροσωπία επέστρεψε από το 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν. Υιοθετήθηκε ο στρατηγικός προσανατολισμός της «ενότητας με κάθε κόστος», που, από τη σύγκρουση και την αντιπαράθεση με την αστική κυβέρνηση, οδήγησε στη συμμαχία μαζί της για την προώθηση του λαϊκού μετώπου και, στα εργατικά ζητήματα, στην παραίτηση από τις θέσεις που είχαν κερδηθεί σε διάφορες συνδικαλιστικές διοικήσεις προκειμένου να διατηρηθεί η συμμαχία με τα σοσιαλδημοκρατικά ρεύματα σε μια ενιαία οργάνωση, τη Συνομοσπονδία Εργαζόμενων του Μεξικού. Όλο το έργο της διαμόρφωσης δεσμών με τις εργατικές μάζες, της οικοδόμησης μαζικών οργανώσεων και κινημάτων ανάμεσα στα 1924 και 1935 –παρά την περίοδο της παρανομίας μεταξύ 1929 και 1933– θυσιάστηκε για χάρη των ενωτικών οργανώσεων του μεξικανικού λαϊκού μετώπου. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη ήταν η διάχυση της Κομμουνιστικής Νεολαίας στην Ενοποιημένη Σοσιαλιστική Νεολαία του Μεξικού, η οποία αργότερα διαλύθηκε για να δώσει τη θέση της στη νεολαία του κυβερνητικού Κόμματος της Μεξικανικής Επανάστασης. Ήταν μια απόφαση ολοκληρωτικά λαθεμένη που δε συνάντησε καμιά αντίσταση ούτε από την Κομμουνιστική Νεολαία, ούτε από το ίδιο το Κόμμα. Αυτό το πλαίσιο οδήγησε έναν μεγάλο αριθμό στελεχών να θεωρήσουν σημαντικότερες τις ενωτικές οργανώσεις και το ίδιο το Κόμμα της Μεξικανικής Επανάστασης (που θεωρούνταν η υλοποίηση του μεξικανικού λαϊκού μετώπου), εγκαταλείποντας έτσι τις τάξεις του ΚΚ. Αυτό το πρώτο επεισόδιο προετοίμασε τις συνθήκες για την επιρροή του «μπραουντερισμού»[2], που το πρώτο μέτρο που πήρε ήταν η αλλαγή του ονόματος από ΚΚ Μεξικού σε Μεξικανικό ΚΚ και η τροποποίηση του Καταστατικού, που, εκτός από τις αλλαγές στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, οδήγησε στη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων στις βιομηχανίες και στα βιομηχανικά κέντρα, διατηρώντας μόνο εδαφικές Οργανώσεις. Το γεγονός ότι αυτός ο προσανατολισμός δεν προχώρησε τόσο πολύ όσο στις περιπτώσεις των κομμάτων στις ΗΠΑ, στην Κούβα και στην Κολομβία, αυτό οφειλόταν στο άρθρο του Ζακ Ντικλό [3] που ασκούσε κριτική στον Μπράουντερ για τη διάλυση του ΚΚ ΗΠΑ, ενώ υπήρχαν σχέδια ακόμη και για συγχώνευση του Μεξικανικού ΚΚ με άλλες ομάδες στη λεγόμενη Σοσιαλιστική Ένωση του Μεξικού, η οποία είχε σχεδιαστεί κατ’ εικόνα της Κομμουνιστικής Πολιτικής Ένωσης [4], δηλαδή ως ιδεολογικής λέσχης που περιοριζόταν στη μελέτη και στην προπαγάνδα, αλλά όχι στην πολιτική παρέμβαση.

Αυτά τα βήματα διευκόλυναν την υιοθέτηση ενός λικβινταριστικού προσανατολισμού και την επιταχυνόμενη προώθησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1960 με βάση την πλατφόρμα από το 20ό έως το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ενώ, παρόλο που υπήρξε αντίσταση, αυτή δεν είχε τη δύναμη να τον ανακόψει. Ένας τέτοιος προσανατολισμός δεν ήταν αποκλειστικά ενδημικός, αλλά μέρος του οπορτουνιστικού ρεύματος του ευρωκομμουνισμού. Η προγραμματική του πλατφόρμα έθετε ως στόχο τη δημοκρατία, άρα την άρνηση και την αποκήρυξη της δικτατορίας του προλεταριάτου, αλλά και του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και στην πραγματικότητα διέλυσε το Μεξικανικό ΚΚ. Η απόφαση να πάψει να είναι Κομμουνιστικό Κόμμα δεν ήταν παρά η λογική συνέχεια και το αποτέλεσμα της οπορτουνιστικής διάβρωσης. Ήταν μια μακροχρόνια διαβρωτική διαδικασία, παγιδευμένη στη λογική των ενδιάμεσων σταδίων και στη συμμαχία με στρώματα της αστικής τάξης και των μικροαστών, όπου η οργανωτική και προγραμματική αντίληψη αποδυναμώθηκε και η ταξική σύνθεση του Μεξικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος αλλοιώθηκε. Σε αυτό το πλαίσιο, εγκαταλείφτηκε ο στόχος της δικτατορίας του προλεταριάτου, ο επαναστατικός δρόμος, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, ο μαρξισμός-λενινισμός, ο προλεταριακός διεθνισμός, η εσωκομματική ζωή παραμέρισε την ενότητα και την πειθαρχία για να δώσει τη θέση της σε φράξιες και σε μόνιμα ρεύματα, ενώ η επιστήμη του μαρξισμού-λενινισμού εγκαταλείφτηκε σταδιακά για να δώσει τη θέση της στον ιδεολογικό εκλεκτικισμό, στον αντισοβιετισμό, στον λεγόμενο «δημοκρατικό σοσιαλισμό», για να απορρίψει τελικά την πάλη και να περάσει ανοιχτά στο στρατόπεδο της άρχουσας τάξης. Η διάλυση το 1981 ήταν αποτέλεσμα του οπορτουνισμού και της λικβινταριστικής πολιτικής πολλών δεκαετιών.

Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1994, ξεκίνησε η διαδικασία αναδιοργάνωσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, η οποία από μόνη της ήταν μια επιτυχία, αλλά όχι μια ολοκληρωτική λύση του προβλήματος. Εν τω μεταξύ, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελ Σαλβαδόρ, αλλά και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα στην Ανατολική Ευρώπη διαλύθηκαν με την προσωρινή νίκη της αντεπανάστασης. Ως εκ τούτου, η αναδιοργάνωση του ΚΚ στο Μεξικό ξεκίνησε μέσα σε μια ατμόσφαιρα ιδεολογικής σύγχυσης για διάφορα ζητήματα, μεταξύ των οποίων και η αντίληψη για το ίδιο το Κόμμα.

Δύο λαθεμένες προσεγγίσεις κυριάρχησαν τότε και μέχρι το 2000: 1) Εκείνη που θεωρούσε ότι ήταν αρκετό να αποκατασταθεί το Κόμμα όπως ήταν πριν τη διάλυση και 2) εκείνη που αποκήρυττε τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό και ολόκληρη τη λενινιστική θεωρία για το Κόμμα, θεωρώντας τα υπεύθυνα για την κρίση του Κόμματος και ιστορικά ξεπερασμένα. Στην αρχή, επικράτησαν και οι δύο αυτές λανθασμένες προσεγγίσεις. Η μελέτη του μαρξισμού-λενινισμού και της πείρας του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος από τα στελέχη δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για μια γόνιμη συζήτηση στα κομματικά πλαίσια, που τροφοδοτήθηκε επίσης από τις συζητήσεις και την πρακτική του κομμουνιστικού κινήματος στη Λατινική Αμερική και διεθνώς. Απασχόλησαν, για παράδειγμα, τα αναδυόμενα υποκείμενα, τα κοινωνικά κινήματα, η αριστερά, ο προοδευτισμός, ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα, οι συμμαχίες.

Ήταν μια περίοδος περίπου δέκα ετών μέχρι να φτάσουμε στο 4ο Συνέδριο του 2010, όπου εμφανίστηκε πλέον το σύνολο των χαρακτηριστικών που προσδιορίζουν πλήρως την κομμουνιστική ταυτότητα του ΚΚ Μεξικού.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, το προλεταριακό κόμμα, που εκφράζει ανά πάσα στιγμή και σε όλες τις περιστάσεις τα άμεσα και ιστορικά γενικά συμφέροντα των εργαζόμενων. Γι’ αυτό, στην καθημερινή πάλη επιδιώκουμε να συνδέουμε τα συγκεκριμένα αιτήματα με τον στόχο της ανατροπής του καπιταλισμού. Αυτό δεν είναι τυπικό ζήτημα, θέμα προθέσεων, αλλά πρέπει να υλοποιείται έμπρακτα διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την επαναστατική στρατηγική. Επομένως, πρέπει να υπάρχει μια συμφωνία μεταξύ του ταξικού χαρακτήρα του Κόμματος και του Προγράμματός του προκειμένου να παίρνει σάρκα και οστά στην πράξη ο τίτλος του Κόμματος Νέου Τύπου.

Η μελέτη της πραγματικότητας, των νέων προβλημάτων, καθώς και η σύνταξη του νέου Προγράμματος του Κόμματος, που υιοθετήθηκε στο 5ο Συνέδριο (14-15 Σεπτέμβρη 2014), ήταν καθοριστικά, αφού ξεκαθαρίστηκε ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και στον σοσιαλισμό δεν υπάρχει ούτε ενδιάμεσο στάδιο, ούτε τρίτος δρόμος.[5] Τα βασικά σημεία του νέου Προγράμματος έχουν ως εξής:

• Το Μεξικό είναι μια χώρα όπου ο καπιταλισμός είναι πλήρως ανεπτυγμένος και η κοινωνικοταξική αντίθεση είναι μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Το Μεξικό κατέχει μια ενδιάμεση και αλληλεξαρτώμενη θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ασύμμετρες σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής, αλλά όπου ο μονοπωλιακός καπιταλισμός ενισχύεται, δεδομένης της τάσης συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου.
• Οι πόλοι της κοινωνίας, της ταξικής πάλης, είναι η αστική τάξη και το προλεταριάτο, ως κύριες τάξεις, δηλαδή η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας. Η αγροτιά υπέστη ριζικές αλλαγές μετά από τη NAFTAκαι υπάρχει μια συνεχής τάση προλεταριοποίησης των μικροαστών, έτσι ώστε μεταξύ των μεσαίων στρωμάτων να υπάρχουν λαϊκά στρώματα που τείνουν να συμμετέχουν σε μια κοινωνική συμμαχία υπό την ηγεμονία και την ηγεσία του προλεταριάτου και του Κομμουνιστικού του Κόμματος.
• Ο βαθμός ανάπτυξης του καπιταλισμού, η εκμετάλλευση, η εξαθλίωση, η κρίση, η αντίφαση μεταξύ του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και της ατομικής του ιδιοποίησης είναι αντικειμενικοί παράγοντες μιας νέας επανάστασης στο Μεξικό, που θα έχει σοσιαλιστικό χαρακτήρα. Ο στόχος του σοσιαλισμού-κομμουνισμού ωριμάζει λόγω των ιστορικών ορίων του καπιταλισμού και η ανατροπή του καπιταλισμού μπαίνει στην ημερήσια διάταξη και το κόμμα της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα.
• Τόσο το 5ο όσο και το 6ο Συνέδριο (3-5 Αυγούστου 2018) κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι για τον στόχο αυτόν υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ των αντικειμενικών και των υποκειμενικών συνθηκών (συνείδηση και οργάνωση) και ότι ο παράγοντας που καθορίζει τον συγχρονισμό των υποκειμενικών συνθηκών με τις αντικειμενικές συνθήκες είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, γι’ αυτό και η ενίσχυσή του αποτελεί αναγκαιότητα πρώτης τάξης για την επαναστατική διαδικασία στο Μεξικό. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, είναι αναγκαία η ανάπτυξη του ΚΚ Μεξικού και γι’ αυτό πρέπει να αναδειχτεί μια οργανωτική πολιτική που να εξασφαλίζει την ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη του κομματικού δυναμικού και των Οργανώσεων του Κόμματος, καθώς και τη δουλειά του μέσα στις προλεταριακές μάζες.

Δεν είναι δυνατό να κρατάμε μια ταξική γραμμή με ασάφειες και επομένως ο ανταγωνισμός με την άρχουσα τάξη, την αστική τάξη, πρέπει να ενταθεί ασυμβίβαστα. Αυτό, που είναι μια κοινοτοπία, μπορεί να χαθεί από το οπτικό μας πεδίο μπροστά σε φαινόμενα όπως ο προοδευτισμός, μια έκφραση της σοσιαλδημοκρατίας. Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, αντίθετα με την αυταπάτη πως πρόκειται για έναν δρόμο προς τον σοσιαλισμό, στην πραγματικότητα πρόκειται για διαχείριση του καπιταλισμού στον βαθμό που τα θεμελιώδη στοιχεία ενός τέτοιου τρόπου παραγωγής παραμένουν αναλλοίωτα, όπως η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου που παραμένουν σε ιδιωτικά χέρια, στα χέρια των καπιταλιστικών μονοπωλίων, είτε ιδιωτικών είτε κρατικών. Ο ολέθριος ρόλος των θεωριών που αναδύονται μέσα στο οπορτουνιστικό ρεύμα του κομμουνιστικού κινήματος, όπως ο μετακαπιταλισμός, καθώς και η συνεργασία ή η συμμετοχή σε τέτοιες προοδευτικές κυβερνήσεις, είναι πλέον σαφής. Η αντίληψη περί «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα», που ορισμένα ΚΚ ενσωμάτωσαν στις ιδεολογικές τους θέσεις, είναι μεταμφιεσμένος καπιταλισμός. Το να θεωρούμε ότι μια τέτοια διαχείριση του καπιταλισμού μπορεί να είναι πιο θετική από άλλες, ότι η προοδευτική/σοσιαλδημοκρατική διαχείριση είναι καλύτερη από τη νεοφιλελεύθερη οδηγεί σε απομάκρυνση από τις ταξικές θέσεις του Κόμματος και επομένως είναι μια απαράδεκτη θέση. Σε συνέπεια αυτού, το ΚΚ Μεξικού πήρε την απόφαση το 2015 να αποχωρήσει από το Φόρουμ του Σάο Πάολο, μια συσπείρωση σοσιαλδημοκρατικών και κομμουνιστικών κομμάτων και άλλων δυνάμεων που έχει γενικά σοσιαλδημοκρατικό προσανατολισμό και γραμμή εναντίωσης στη νεοφιλελεύθερη διαχείριση του καπιταλισμού χωρίς να αντιτίθεται στον καπιταλισμό. Το ΚΚ Μεξικού αντιτάχτηκε επίσης στη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Ομπραδόρ και αντιτίθεται σε εκείνη της διαδόχου του, Κλαούντια Σέινμπαουμ.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια, το φαινόμενο του ναρκεμπορίου αποκτά όλο και μεγαλύτερη παρουσία στην οικονομία και την πολιτική ζωή του Μεξικού. Πρόκειται για μια διαδικασία καπιταλιστικής συσσώρευσης που δε βρίσκεται στο περιθώριο του κράτους, αλλά είναι συνυφασμένη με αυτό, με επιθετικές τακτικές εναντίον των εργαζόμενων, τους οποίους στρατολογεί βίαια για την παράνομη παραγωγική του διαδικασία, με αποτέλεσμα τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια να έχουν «εξαφανιστεί» εκατόν τριάντα χιλιάδες άτομα. Είναι μια αντεπαναστατική δύναμη κρούσης εναντίον των αγροτών, από τους οποίους αποσπά τη γη, και εναντίον των προλετάριων, που διαμαρτύρονται ενάντια στα επιφανειακά ορυχεία. Σήμερα, αυτή η παραοικονομία έχει πολιτική έκφραση σε όλα τα κόμματα της αστικής τάξης και επεκτείνει την επιρροή της στην Κεντρική Αμερική και στον Ισημερινό. Δεν υποτιμάμε τον παραστρατιωτικό της ρόλο.

Ο ταξικός προσανατολισμός του Κόμματος βασίζεται επίσης στο επίκεντρο της δραστηριότητάς του, που είναι η εργατική τάξη στους χώρους δουλειάς, καθώς και η παρέμβαση στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Θεωρούμε ότι αυτή η δραστηριότητα έχει καίρια σημασία και η εμπειρία μάς δείχνει ότι κάθε βήμα που γίνεται πρέπει να αξιολογείται και να μελετάται. Μέσα από την πραγματοποίηση τεσσάρων εργατικών-συνδικαλιστικών συνδιασκέψεων, τα στελέχη που είναι ενταγμένα σε αυτό το σημαντικό έργο έχουν εξειδικεύσει τις κατευθυντήριες γραμμές, διότι δεν αρκούν τα γενικά συνθήματα, αλλά αυτά πρέπει να είναι συγκεκριμένα σε σχέση με κάθε κλάδο εργασίας, συνδικάτο, εργοστασιακή ζώνη και ακόμη και κάθε χώρο δουλειάς. Το ΚΚ Μεξικού είναι πεπεισμένο ότι η ανασύνταξη της εργατικής τάξης και του κινήματός της από ταξική σκοπιά είναι απαραίτητη για τη διαδικασία της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. «Η ραχοκοκαλιά της μαζικής δουλειάς του Κόμματος είναι η εργατική-συνδικαλιστική δουλειά. Αποτελεί αγωνιστική υποχρέωση να αναπτύξουμε δράση αγκιτάτσιας, προπαγάνδας και κομματικής οικοδόμησης, δηλαδή να δράσουμε πολιτικά πρώτα στους χώρους εργασίας μας, στους διαδρόμους των εργοστασίων, μέσα στα συνδικάτα των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, να οργανώσουμε σε συνδικάτα την ανοργάνωτη εργατική τάξη, να δυναμώσουμε και πολιτικά και οργανωτικά το Κομμουνιστικό Κόμμα. Με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνουμε ότι πράγματι η εργατική τάξη καλείται να χειραφετήσει τις άλλες καταπιεσμένες τάξεις. Είναι σημαντικό να μην το ξεχνάμε αυτό, διότι η δουλειά με τα λαϊκά στρώματα είναι συνάρτηση αυτής της παραδοχής. Αν η εργατική τάξη δεν είναι ούτε οργανωμένη, ούτε αναλαμβάνει ρόλο πρωτοπορίας στην ταξική πάλη και δεν αντιστέκεται στην επίθεση των αφεντικών, στις αυθαιρεσίες ή στις παραλείψεις του κράτους και δε διαμορφώνει μια επαναστατική πολιτική εναλλακτική λύση, όλοι οι άλλοι αγώνες θα εγκλωβιστούν στα όρια της άμυνας και κάθε προσπάθειά τους να περάσουν στην επίθεση θα πνίγεται αιματηρά ή αναίμακτα από το κράτος.» [6] Το ΚΚ Μεξικού προσανατολίζει τα στελέχη του στην ανάπτυξη ενός ταξικά συνειδητοποιημένου εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, στη δραστηριότητα για την οργάνωση των άνεργων, των επισφαλώς εργαζόμενων, των εργαζόμενων στις ηλεκτρονικές πλατφόρμες. Σήμερα, που η αστική τάξη και τα μονοπώλια ετοιμάζονται να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους με το neashoring [7], ετοιμαζόμαστε επίσης να παρέμβουμε ήδη από την πρώτη στιγμή στους εργαζόμενους των σιδηρόδρομων που θα κατασκευαστούν, των εγκαταστάσεων logistics που σχεδιάζεται να στηθούν σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Η γραμμή της ταξικής πάλης και η αδιάλλακτη επιμονή των κομμουνιστών σε αυτήν, καθώς και τα τραγικά διδάγματα του παρελθόντος υπογραμμίζουν τη ζωτική σημασία της ταξικής αυτοτέλειας, της αυτονομίας και της ανεξαρτησίας του Κόμματος. Επομένως, θεωρούμε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν είναι μόνο αυτό που δημιουργεί τις υποκειμενικές συνθήκες της επαναστατικής διαδικασίας, αλλά ότι είναι και το ίδιο υποκειμενικός παράγοντας και επομένως είναι αναντικατάστατο. Βάσει της πείρας μας, απορρίπτουμε τη θέση που υποστηρίζει ότι οι κομμουνιστές πρέπει να είναι η πρωτοπορία στην αναζήτηση ενός μετώπου, ενός κινήματος ή μιας συμμαχίας ικανής να φέρνει αλλαγές, παραχωρώντας σε αυτές τις συνεργασίες την ηγεσία και περιορίζοντας το ίδιο το Κόμμα ως μια συνιστώσα δύναμη, η οποία πρέπει να θυσιάσει ακόμη και την ηγετική της θέση για χάρη της «ενότητας». Δε συμμεριζόμαστε αυτό το όραμα, αντίθετα υποστηρίζουμε πως το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι ο οργανωτής και η ηγετική δύναμη των επαναστατικών διεργασιών, είναι η πρωτοπορία και γι’ αυτό απορρίπτουμε τη θεωρία των νέων ενιαίων πολιτικών υποκειμένων. Θεωρούμε πολύ αρνητική τη νεο-μπραουντεριστική τάση που επικρατεί στη Λατινική Αμερική, σύμφωνα με την οποία διάφορα Κομμουνιστικά Κόμματα παραχωρούν την πολιτική δράση της εργατικής τάξης σε μέτωπα ή κινήματα, ενώ μέχρι και συγχωνεύονται οργανικά σε αυτά, για παράδειγμα, τώρα το ΚΚ Κολομβίας μέσω του Ιστορικού Συμφώνου, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με επικεφαλής τον Πέτρο, το ΚΚ Βολιβίας με το Κίνημα για τον Σοσιαλισμό (Movimiento al Socialismo, MAS), το ΚΚ Ουρουγουάης με το Ευρύ Μέτωπο (Frente Amplio) κλπ. Είναι ένας δρόμος που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς τη διάλυση, όπως ήταν η περίπτωση του ΚΚ του Ελ Σαλβαδόρ μέσα στο Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional, FMLN) ή του ΚΚ Δομινικανής Δημοκρατίας στο κόμμα Επαναστατική Δύναμη. Φυσικά, το ΚΚ Μεξικού έχει μια πολιτική ενότητας και συμμαχιών, αλλά δεν είναι με αστικές δυνάμεις, ούτε με αστικά κράτη. Η πάλη μας είναι για την ενότητα της εργατικής τάξης και μια πολιτική συμμαχιών της εργατικής τάξης με τους φτωχούς αγρότες, με τα λαϊκά στρώματα και τους ιθαγενείς σε αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, για την εργατική και λαϊκή εξουσία.

Θεωρούμε ότι η πολιτική μας παρέμβαση πρέπει να αναπτύσσεται με αυτόνομο και αυτοτελή τρόπο. Έτσι, για παράδειγμα, στις προεδρικές εκλογές του 2024 δεν υποταχτήκαμε στο ψευτοδίλημμα μεταξύ σοσιαλδημοκρατών και νεοφιλελεύθερων, αλλά παρουσιάσαμε μια κομμουνιστική υποψηφιότητα που εκπλήρωσε το καθήκον να ξεσκεπάσει αμφότερες τις επιλογές ως εκφράσεις του κόμματος του κεφαλαίου και να θέσει στη συζήτηση τον στόχο για βαθιές και ριζικές αλλαγές.

Η ανεξαρτησία και η αυτοτέλεια του Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν πάντα υπό πολιορκία στη χώρα μας λόγω του ζητήματος της εθνικής ενότητας. Η γειτνίαση με τις ΗΠΑ είναι ένας πολιτικός παράγοντας που επιδρά, καθώς τα επεκτατικά και επεμβατικά τους συμφέροντα είναι διαρκή. Το Μεξικό δέχτηκε αρκετές στρατιωτικές επιθέσεις από τις ΗΠΑ τον 19ο και τον 20ό αιώνα, ενώ μια από αυτές, το 1847, ακρωτηρίασε την επικράτεια του Μεξικού, αφαιρώντας πάνω από τη μισή του έκταση. Η αστική τάξη, ως άρχουσα τάξη στο Μεξικό, αξιοποιεί συνεχώς τη ρητορική περί κυριαρχίας, αν και όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται η δημαγωγία της, ενώ σε στιγμές που η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιλέγει να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση ανακινεί πάντα τα συνθήματα περί «εθνικής ενότητας». Η θέση των κομμουνιστών είναι ότι οι αστικές κυβερνήσεις πριν, και ακόμα περισσότερο σήμερα με τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Μεξικού-ΗΠΑ-Καναδά (TMEC), δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον να διατηρήσουν την κυριαρχία της χώρας, αλλά επικαλούνται την εθνική ενότητα για να έχουν καλύτερους όρους στις διαπραγματεύσεις τους με τους Αμερικανούς ομολόγους τους. Ο ρόλος του ΚΚ είναι να εκφράζει αυτοτελώς την πάλη ενάντια στον αμερικανικό επεμβατισμό, χωρίς να σταματάει την ταξική πάλη, κάτι που αποτελεί μια διαφορά σε σχέση με ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, όπου λανθασμένα προωθήθηκε η πολιτική της εθνικής ενότητας. Για παράδειγμα, σήμερα, που η κυβέρνηση Τραμπ ασκεί ισχυρές πιέσεις προωθώντας μέτρα προστατευτισμού και που από την άλλη πλευρά η «υπεράσπιση» της κυριαρχίας από την κυβέρνηση Σέινμπαουμ είναι η υπεράσπιση της TMEC, αποφασίσαμε ξεκάθαρα να μην εγκλωβιστούμε σε αυτήν τη λογική. Εναντιωθήκαμε στα επιθετικά μέτρα των ΗΠΑ, ενώ παράλληλα αντιτασσόμαστε στην αντεργατική και αντιλαϊκή κυβέρνηση του Μεξικού. Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι επίσης διαχρονικά πολέμιος των ιμπεριαλιστικών διακρατικών συμφωνιών, όπως αυτή που υπάρχει από το 1994 μεταξύ Καναδά, Μεξικού και ΗΠΑ, και αγωνιζόμαστε για την αποχώρηση του Μεξικού από την TMEC. Παραπέρα, το γυναικείο ζήτημα είναι ουσιαστική πλευρά της ταξικής μας τοποθέτησης. Οι κομμουνιστές υπήρξαν πρωτοπόροι στον αγώνα για τη χειραφέτηση των γυναικών, αλλά σήμερα υπάρχει γενικά μια λαθεμένη κατεύθυνση επειδή οι ιδέες του φεμινισμού, που είναι ένα αστικό και μικροαστικό ρεύμα, κυριαρχούν σε αυτό το μέτωπο σε αρκετά ΚΚ. Τα ταξικά συνειδητοποιημένα και διεθνιστικά Κομμουνιστικά Κόμματα έχουν ξεκάθαρο πως, χωρίς σαφή προσανατολισμό για τη χειραφέτηση των γυναικών, δε θα επιτευχθεί η ενότητα του προλεταριάτου και επομένως η Σοσιαλιστική Επανάσταση. Η χειραφέτηση των γυναικών θα είναι αδύνατη χωρίς σοσιαλισμό, αλλά και ο σοσιαλισμός δε θα επιτευχθεί χωρίς την ευρεία συμμετοχή της εργαζόμενης γυναίκας. Το ΚΚ Μεξικού καταβάλλει προσπάθειες να καθοδηγήσει ένα κίνημα για τη χειραφέτηση των εργαζόμενων γυναικών και ταυτόχρονα για μια μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στις τάξεις του Κόμματος, αλλά και σε στελεχικές θέσεις και αυτό συνεπάγεται ότι στο επίπεδο της εσωοργανωτικής ζωής θα πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για να ξεπεραστούν τα εμπόδια που αντικειμενικά βάζει η καπιταλιστική κοινωνία στην ευρεία συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική ζωή.

Υποστηρίζουμε την εγκυρότητα του μαρξισμού-λενινισμού ως επιστημονικής θεωρίας για την κατανόηση του κόσμου και τον μετασχηματισμό του, η οποία έχει τις θεμελιώδεις αντιλήψεις της στα έργα του Μαρξ, του Ένγκελς και του Λένιν, με τη συμβολή και άλλων επαναστατών, η οποία, όμως, δεν μπορεί να κατανοηθεί σχηματικά, αλλά πρέπει να εμπλουτίζεται συνεχώς για να αντιμετωπίζει μια μεταβαλλόμενη πραγματικότητα. Είναι καθήκον μας ως κομμουνιστές να διατηρούμε ζωντανή την αντίληψη του Λένιν ότι ο μαρξισμός δεν είναι δόγμα, αλλά οδηγός δράσης και αυτό το καθήκον μπορεί να ανατεθεί μόνο στο ίδιο το Κόμμα, που θεωρεί το ιδεολογικό μέτωπο ως προτεραιότητα.

Το θεωρητικό υπόβαθρο του κομμουνιστικού κινήματος είναι τεράστιο, αλλά υπάρχουν επίσης πολλά σύγχρονα ζητήματα πάνω στα οποία πρέπει να εμπλουτίσουμε τη θεωρία.

Ανάμεσα στα βασικά θεωρητικά ζητήματα στα οποία τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει να δώσουν προσοχή σήμερα είναι τα εξής:

- Η ιστορική εμπειρία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης: Τα χαρακτηριστικά που ανέδειξε η ανάπτυξη του σοσιαλιστικού-κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής, όπως η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, η επαναστατική εργατική εξουσία, ο κεντρικός και επιστημονικός σχεδιασμός της οικονομίας και το ασυμβίβαστο των σχέσεων της αγοράς με τις σοσιαλιστικές σχέσεις.

- Η ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού ως το ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού και το κύριο χαρακτηριστικό του ως μονοπωλιακού καπιταλισμού, οι αλλαγές εντός του ιμπεριαλιστικού συστήματος στην κορυφή, στις ενδιάμεσες χώρες και ο προσδιορισμός των αδύναμων κρίκων. Ο σχηματισμός συμμαχιών και μπλοκ καπιταλιστικών χωρών, οι ανταγωνισμοί τους.

- Οι αλλαγές στην παραγωγή με την επιστημονικοτεχνική επανάσταση στο πλαίσιο της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, οι αλλαγές στην ταξική διάρθρωση και η εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης.

Η θεωρητική και ιδεολογική προετοιμασία μάς επέτρεψε να έχουμε γρήγορα αντανακλαστικά απέναντι σε διαδικασίες όπως η θεωρία του λεγόμενου «πολυπολισμού», ο λεγόμενος «αντιφασισμός» κλπ.

Δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά ότι το μέτωπο κατά του οπορτουνισμού είναι μόνιμο και ζωτικής σημασίας όχι μόνο για τη δράση του Κόμματος, αλλά και για την ίδια την ύπαρξή του.

Πρόκειται, φυσικά, για την επεξεργασία της θεωρίας προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα πρακτικά ζητήματα της πάλης, για τα οποία επιμένουμε ότι δεν μπορούν να αφεθούν μόνο στην πνευματική ικανότητα μερικών στελεχών, αλλά σε συγκεκριμένα κομματικά όργανα, όπως κέντρα μελέτης ή ερευνητικές ομάδες.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα δίνει, φυσικά, προσοχή στη θεωρητική κατάρτιση των μελών του, η οποία δεν αποκτάται πουθενά αλλού παρά μόνο στις τάξεις της Κομμουνιστικής Νεολαίας και του Κόμματος. Οι σχολές στελεχών, οι κύκλοι μαθημάτων, το θεωρητικό περιοδικό κ.ά. δεν είναι συμπληρωματικά βοηθήματα, είναι αναγκαία εργαλεία. Πρέπει να πούμε ότι το εκδοτικό έργο είναι επίσης υψίστης σημασίας, γιατί η έκδοση των βιβλίων που είναι απαραίτητα για την αυτομόρφωση των κομμουνιστών δεν μπορεί να αφεθεί στους αστικούς εκδοτικούς οίκους. Είναι καθήκον του Κομμουνιστικού Κόμματος να εκδίδει τους κλασικούς του μαρξισμού-λενινισμού και όλη τη λογοτεχνία που αποσκοπεί στην ενίσχυση της προλεταριακής κοσμοθεωρίας και της κομμουνιστικής κουλτούρας.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι από τη φύση του διεθνιστικό και αυτό δεν περιορίζεται στην αλληλεγγύη και τις διεθνείς σχέσεις. Σε έναν κόσμο όπου η καπιταλιστική κρίση, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η εκμετάλλευση και η βαρβαρότητα πλήττουν σκληρά τους εργαζόμενους και τους λαούς, η παρέμβαση των κομμουνιστών είναι αναγκαία, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική κρίση του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος. Η κρίση αυτή έχει ως μια από τις βασικές της αιτίες την απουσία μιας ενιαίας επαναστατικής στρατηγικής και σε αυτήν την κατεύθυνση επιδιώκει να συμβάλλει το ΚΚ Μεξικού.

Σε κάθε καμπή της ταξικής πάλης δοκιμάζεται η στάση κάθε κόμματος απέναντι στον προλεταριακό διεθνισμό. Σήμερα, με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ορισμένα κόμματα έχουν περάσει στο στρατόπεδο του σοσιαλπατριωτισμού. Το ΚΚ Μεξικού, μαζί με άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα, προετοιμάστηκε κατά τη διάρκεια των προηγούμενων ετών μελετώντας τις τάσεις του ιμπεριαλισμού και την όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των ΗΠΑ και της καπιταλιστικής Κίνας. Το ΚΚ Μεξικού δε δίστασε να χαρακτηρίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία ανάμεσα σε ΗΠΑ-ΕΕΝΑΤΟ και σε Ρωσία ως ιμπεριαλιστικό και να χαρακτηρίσει και τις δύο πλευρές της σύγκρουσης ιμπεριαλιστικές. Μαζί με το ΚΚΕ, το ΚΚ Εργαζόμενων Ισπανίας και το ΚΚ Τουρκίας προωθήθηκαν πρωτοβουλίες ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Οι συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που απειλεί να γενικευτεί, θέτουν προκλήσεις για τη δράση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, τόσο για την αντίθεση στη βαρβαρότητα όσο και για την αναζήτηση μιας επαναστατικής διεξόδου.

Επιπρόσθετα, ένα κρίσιμο ζήτημα, ειδικά για τα επόμενα χρόνια, είναι οι μεταναστευτικές ροές των εργαζόμενων. Το ΚΚ έχει χρέος να οργανώσει αυτό το τμήμα της εργατικής τάξης και να αγωνιστεί ενάντια στον σοβινισμό και στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Είναι ευθύνη και καθήκον του ΚΚ να οργανώσει τους Μεξικανούς που μεταναστεύουν και εργάζονται σε άλλες χώρες. Για το ΚΚ Μεξικού αποτελεί στρατηγικό ζήτημα η οικοδόμηση οργανώσεων των Μεξικανών εργατών που εργάζονται στις ΗΠΑ, οι οποίοι είναι εκατομμύρια, και παλεύει ενάντια στις κοινές αντιμεταναστευτικές πολιτικές των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και του Μεξικού. Παρόλο που οι μετανάστες δε θεωρούν το Μεξικό ως χώρα προορισμού, οι δύσκολες συνθήκες για την παράνομη διέλευση των συνόρων προς τις ΗΠΑ οδηγούν χιλιάδες, ιδίως τους φτωχότερους, στην προσωρινή ή μόνιμη διαμονή. Επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε δεσμούς με τους εργάτες από την Αϊτή και την Ονδούρα και να τους οργανώσουμε στο Κόμμα. Η αστική τάξη προσπαθεί να «δηλητηριάσει» τους Μεξικανούς εργάτες και να τους στρέψει εναντίον των μεταναστών, το ΚΚ Μεξικού αγωνίζεται εναντίον αυτού, εναντίον του ρατσισμού και υπέρ της αλληλεγγύης.

Πιστεύουμε ότι με υπομονή και αποφασιστικότητα θα μπορέσουμε να κάνουμε βήματα προς την κατεύθυνση του συντονισμού των ΚΚ, ιδιαίτερα στις διεξοδικές συζητήσεις για την επεξεργασία μιας κοινής επαναστατικής στρατηγικής. Και φυσικά, επειδή είμαστε πεπεισμένοι ότι, ξεπερνώντας χίλια εμπόδια και ως αποτέλεσμα της προσπάθειας, το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα θα φέρει τη συνέχεια της Α΄, της Β΄ και της Γ΄ Διεθνούς, που αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα.

Οργανωμένο με βάση την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, με ενιαία πειθαρχία, με πλήρη ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ενότητα, το Κομμουνιστικό Κόμμα αναπτύσσεται.

Η Κομματική Οργάνωση Βάσης είναι θεμελιώδους σημασίας για την ύπαρξη και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος, διότι από εκεί εκτείνεται ο κομματικός ιστός, ως οργάνωση, από τα κάτω προς τα πάνω. Τις ΚΟΒ, τις Περιφερειακές Επιτροπές, την Κεντρική Επιτροπή, δεν τα αντιλαμβανόμαστε απλά ως τυπικά όργανα, αλλά ως ζωντανούς οργανισμούς που συνεδριάζουν, συζητούν, παρεμβαίνουν. Σε αυτό το πλαίσιο υπάρχουν διάφοροι διαλυτικοί παράγοντες που το Κόμμα καταπολεμά. Ένας από αυτούς είναι η λεγόμενη εικονική διασύνδεση, που ενισχύθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά αυτό δε συνέβη στο ΚΚ Μεξικού. Μόνο σε λίγες επιτροπές εργασίας επιτράπηκε να συνεδριάζουν ηλεκτρονικά, ενώ οι ΚΟΒ και τα όργανα, λαμβάνοντας όλες τις υγειονομικές προφυλάξεις, λειτούργησαν κανονικά. Αναλογιστήκαμε πως, αν μεταξύ 1929 και 1934, όταν το ΚΚ Μεξικού τέθηκε εκτός νόμου, διατηρήθηκε η οργανωτική δομή και το τακτικό τύπωμα της εφημερίδας El Machete, τηρουμένων των αναλογιών, δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω σε οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.

Όμως, όπως ακριβώς είναι σημαντικό να συνεδριάζει κάθε ΚΟΒ στον κατάλληλο χρόνο και με τον κατάλληλο τρόπο, το ίδιο ισχύει και για τις συνεδριάσεις των ενδιάμεσων οργάνων, τις ολομέλειες της ΚΕ και φυσικά την τακτικότητα των συνεδρίων. Η ιστορική εμπειρία μάς διδάσκει ότι, όταν τα συνέδρια των Κομμουνιστικών Κομμάτων χρειάστηκε να αναβληθούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, προέκυψαν μεγάλα προβλήματα που έκαναν τη ζωή του Κόμματος να ατροφήσει.

Είναι διαχρονική η τοποθέτηση ότι με τον θρίαμβο της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης εγκαινιάστηκε η ιστορική μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Ζούμε στο κατώφλι της Σοσιαλιστικής Επανάστασης και, παρόλο που προς το παρόν ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι δυσμενής, η σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της εργασίας και του κεφαλαίου είναι αναπόφευκτη.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι το κόμμα της Επανάστασης, το σύγχρονο κόμμα της Επανάστασης γιατί εκφράζει τα συμφέροντα της σύγχρονης επαναστατικής τάξης, που είναι το προλεταριάτο, γιατί μεταφέρει το πρόγραμμα της κοινωνικής επανάστασης που ανατρέπει τον ξεπερασμένο καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής για την έλευση του σοσιαλιστικού-κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής. Είναι το γενικό επιτελείο της εργατικής τάξης, την εκπαιδεύει και την οργανώνει για την κατάληψη της εξουσίας και την προετοιμάζει μέσα από τις περασμένες μάχες.

Εμείς, οι μαρξιστές-λενινιστές, γνωρίζουμε ότι το αυθόρμητο δεν είναι ο τρόπος για να επιτευχθεί ο στόχος της κατάληψης της εξουσίας από την εργατική τάξη και γι’ αυτό δε διστάζουμε, ως επαγγελματίες επαναστάτες, να καταβάλλουμε τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια για να κάνουμε το Κομμουνιστικό Κόμμα ισχυρό, ριζωμένο στην εργατική τάξη και αποφασισμένο να αγωνιστεί, όποιες και αν είναι οι συνθήκες.