Το Κόμμα Εργασίας Αυστρίας (PdA) θεωρεί ότι είναι το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα της αυστριακής εργατικής τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει να φέρει εις πέρας κάποιες δράσεις και καθήκοντα που πρέπει να εκλαμβάνονται ως χαρακτηριστικά του Κόμματος, ως κατευθυντήριες γραμμές και στόχοι. Αυτά προκύπτουν από τα συμπεράσματα της θεωρίας του Κόμματος, από τα διδάγματα της πρακτικής δραστηριότητας και των ταξικών αγώνων που αναπτύχθηκαν από τις απαρχές του οργανωμένου εργατικού κινήματος, καθώς και από την ανάλυση των σημερινών απαιτήσεων. Στα έξι σημεία που ακολουθούν επιδιώκουμε να περιγράψουμε την αντίστοιχη σημασία του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος στον επαναστατικό ταξικό αγώνα.

Οι εργάτες είναι η καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη τάξη στον καπιταλισμό. Ταυτόχρονα, είναι η μόνη επαναστατική τάξη. Η ιστορική τους αποστολή είναι να ανατρέψουν τον καπιταλισμό μέσω της κοινωνικής επανάστασης της εργατικής τάξης, να εγκαθιδρύσουν τη δική τους κυριαρχία και να ανοίξουν τον δρόμο για την ανθρωπότητα προς την αταξική κοινωνία του κομμουνισμού. Για τον σκοπό αυτόν, η εργατική τάξη πρέπει να οργανωθεί στο μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα –που αποτελεί την υψηλότερη ταξική οργάνωση, το εργαλείο και το όπλο της εργατικής τάξης. Το Κόμμα εξασφαλίζει την ολόπλευρη διαφώτιση, κινητοποίηση, εκπαίδευση και οργάνωση της τάξης και τη διαμόρφωση σοσιαλιστικής συνείδησης. Συνδέει την εργατική τάξη με τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Γι’ αυτόν τον σκοπό, το Κόμμα πρέπει να γίνει και οργανωτικά ένα κόμμα των εργατών. Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα, ως ανεξάρτητο ταξικό κόμμα, δεν μπορεί να αντικατασταθεί από επιμέρους οργανώσεις ή συνιστώσες μέσα σε κόμματα διαφορετικού χαρακτήρα, ούτε από δομές συμμαχιών.

Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα είναι το κόμμα του επιστημονικού σοσιαλισμού. Ο επιστημονικός σοσιαλισμός είναι η κοσμοθεωρία, το αναλυτικό εργαλείο και ο οδηγός δράσης για την οργανωμένη εργατική τάξη. Αξιοποιεί τις θεωρητικές προσεγγίσεις του Καρλ Μαρξ, του Φρίντριχ Ένγκελς, του Βλαντιμίρ Λένιν και άλλων θεωρητικών του επιστημονικού σοσιαλισμού, τις εφαρμόζει στην πράξη και τις αναπτύσσει περαιτέρω με δημιουργικό τρόπο. Ταυτόχρονα, το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα υπερασπίζεται τον επιστημονικό σοσιαλισμό ενάντια στις αναθεωρητικές διαστρεβλώσεις, τον δεξιό και αριστερό οπορτουνισμό και τις στρατηγικές παρεκκλίσεις του ρεφορμισμού. Ο επιστημονικός σοσιαλισμός εφοδιάζει την εργατική τάξη που είναι οργανωμένη στο μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα με την κατανόηση της λειτουργίας του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, του αστικού κράτους και της αστικής κοινωνίας, αλλά πάνω απ’ όλα της επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής και της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.

Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα καθιστά την εργατική τάξη ικανή να ηγηθεί της ταξικής πάλης ενάντια στο κεφάλαιο ιδεολογικά, οικονομικά και πολιτικά. Είναι καθήκον του Κόμματος να εξασφαλίζει ότι η εργατική τάξη θα παραμένει ικανή να αγωνίζεται από πνευματική και υλική άποψη. Αυτό απαιτεί ιδεολογικά και θεωρητικά θεμέλια, κατάλληλες δομές από υλική άποψη, από τις Οργανώσεις Βάσης στα εργοστάσια, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και στις συνοικίες μέχρι την κεντρική καθοδήγηση και τον εκτελεστικό της μηχανισμό, σύμφωνα με τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, κατάλληλα μέτωπα και μαζικούς φορείς, αγκιτάτσια, προπαγάνδα και δουλειά με χρήση των μέσων ενημέρωσης, εποικοδομητική εμπειρία σε όλες τις μορφές του εργατικού και πολιτικού αγώνα, από τη δουλειά στη γειτονιά και στα εργοστάσια μέχρι τη γενική απεργία, σε κοινοβουλευτικούς και μη κοινοβουλευτικούς αγώνες, σε πολιτική συμμαχιών, με στόχο την ενίσχυση της πάλης της εργατικής τάξης μαζί με τα λαϊκά στρώματα, αλλά και σε συνθήκες παράνομης δουλειάς. Η απόλυτη κορύφωση της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης είναι η Σοσιαλιστική Επανάσταση.

Υπό την ηγεσία του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος, η οργανωμένη εργατική τάξη οργανώνει επαναστατική εξέγερση και θέτει το ζήτημα της εξουσίας. Αυτό δεν μπορεί να είναι μια βολονταριστική πράξη. Είναι απαραίτητο να συμπέσουν ο υποκειμενικός και ο αντικειμενικός παράγοντας, οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές προϋποθέσεις. Αυτό σημαίνει ότι, από τη μια πλευρά, το Κόμμα πρέπει να είναι πραγματικά σε θέση να ηγηθεί με τις δικές του δυνάμεις και να οργανώσει ένα ικανό, συνειδητό και πρωτοπόρο τμήμα της εργατικής τάξης, το οποίο θα είναι και το ικανό αριθμητικά, βάσει ποσοτικών όρων, για την επανάσταση. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να υπάρχει και όξυνση των αντιθέσεων, ώστε να δημιουργηθεί αντικειμενικά επαναστατική κατάσταση: Η αστική τάξη να μην μπορεί πλέον να κυβερνήσει όπως πριν, η εργατική τάξη να μη θέλει πλέον να κυβερνηθεί όπως πριν. Μόνο όταν συντρέξουν αυτές οι υποκειμενικές και οι αντικειμενικές συνθήκες μπορεί να θριαμβεύσει η επανάσταση. Ανατρέπει τους καπιταλιστές και το σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης και συντρίβει τον αστικό-καπιταλιστικό μηχανισμό εξουσίας. Στη θέση του έρχεται το σοσιαλιστικό κράτος, το οποίο δεν μπορεί παρά να αντιπροσωπεύει τη δικτατορία του προλεταριάτου, την άσκηση της εξουσίας από την εργατική τάξη οργανωμένη ως κυρίαρχη τάξη. Μόνο αυτό καθιστά δυνατή την καταστολή της αστικής τάξης και των αντεπαναστατικών δυνάμεων, μόνο αυτό επιτρέπει την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και μόνο αυτό καθιστά δυνατή την επίλυση του βασικού ζητήματος της ιδιοκτησίας: Η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής καταργείται και μετατρέπεται σε κοινωνική ιδιοκτησία.

Η άσκηση της εξουσίας από την οργανωμένη εργατική τάξη και η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής σηματοδοτούν τα δύο κεντρικά σημεία της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Αποτελούν προϋποθέσεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, κατά τη διάρκεια του οποίου η ταξική πάλη διεξάγεται υπό τις νέες συνθήκες. Δε θα υπάρξει άλλος τρόπος για την επίτευξη του σοσιαλισμού, ούτε μέσω αστικών εκλογών και κοινοβουλίων, ούτε μέσω μιας αλυσίδας μεταρρυθμίσεων και ενός σταδιακού μετασχηματισμού. Η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη δικτατορία του προλεταριάτου απαιτεί, εκτός από την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, τη διάδοση της σοσιαλιστικής συνείδησης, τη σχεδιασμένη διαχείριση της παραγωγής και της αναπαραγωγής και την αύξηση της παραγωγικότητας, με την έννοια του βασικού νόμου της πολιτικής οικονομίας του σοσιαλισμού για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, το πλησίασμα της υλικοτεχνικής βάσης, των σχέσεων παραγωγής και της ίδιας της εργασίας προς τον κομμουνισμό. Αυτός είναι ο σοσιαλισμός σύμφωνα με τους νόμους του κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής ή ο κομμουνιστικός κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός. Δεν υπάρχει καμιά άλλη μορφή σοσιαλισμού, όπως κάποιος που να βασίζεται σε ειδικούς εθνικούς κανόνες.

Το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα είναι απαραίτητα ένα διεθνιστικό κόμμα, το οποίο είναι προσηλωμένο στην πάλη της εργατικής τάξης, αλλά και την στηρίζει σε διεθνές επίπεδο. Διαμορφώνει κοινό μέτωπο με τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα του κόσμου, συνεργάζεται μαζί τους και ταυτόχρονα συμβάλλει στην ίδια τη χώρα του στη διαμόρφωση των συνθηκών για μια ενιαία επαναστατική στρατηγική για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Η ανταλλαγή πείρας, οι διεθνείς συζητήσεις, τα συνέδρια και οι σχέσεις, η αλληλέγγυα στήριξη και βοήθεια, αλλά και οι κοινές παγκόσμιες δράσεις και οι αγώνες διαμορφώνονται στη βάση των μαρξιστικών-λενινιστικών αρχών και της αναγκαίας ιδεολογικής-πολιτικής διαπάλης ενάντια στις οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις. Το είδος των δομών ή ακόμα και θεσμών που παράγουν οι συνεργασίες στο κομμουνιστικό κίνημα μπορεί να ποικίλλει ιστορικά. Η απόλυτη αναγκαιότητα ενός ισχυρού Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος είναι βέβαια αδιαμφισβήτητη.

Μπορεί να φαίνεται παράξενο σε κάποιους ότι κάποιες από τις παραπάνω δηλώσεις πρέπει να τονιστούν ξανά σήμερα, καθώς θεωρούνταν από καιρό δεδομένες. Ωστόσο, δεν μπορεί να παραβλεφθεί ότι το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα βρίσκεται σε κρίση. Από τη μια πλευρά, πρόκειται ακόμα για συνέπεια της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολική Ευρώπη, η οποία οδήγησε σε ορισμένα μέρη σε παραβίαση των αρχών, αναθεωρητισμό, αριστερή αυθαιρεσία, συμμαχίες χωρίς αρχές και σοσιαλδημοκρατικοποίηση. Αλλού, ωστόσο, οδήγησε επίσης σε ανανέωση σε μαρξιστική-λενινιστική βάση και στην ίδρυση νέων οργανώσεων. Η διαδικασία διαφοροποίησης μεταξύ των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων απέχει πολύ από το να ολοκληρωθεί, όπως δείχνουν οι πρόσφατες συζητήσεις για τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία και την εκτίμηση της καπιταλιστικής πορείας της Ρωσίας και της Κίνας.

Το Κόμμα Εργασίας Αυστρίας συμμετέχει στην κοπιαστική προσπάθεια εδραίωσης ενός μαρξιστικού-λενινιστικού πόλου στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα μέσα από την Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση και τη Διεθνή Κομμουνιστική Επιθεώρηση. Η ενίσχυση και διεύρυνση του μαρξιστικού-λενινιστικού πόλου, προκειμένου αυτός να ανακτήσει την επιρροή του σε διεθνές επίπεδο, είναι μονόδρομος.

Το ίδιο ισχύει και για τα εθνικά κόμματα σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Κόμματος Εργασίας Αυστρίας. Συνεχίζει τις καλύτερες παραδόσεις του αυστριακού εργατικού κινήματος, του Μαρξιστικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος του 1888-1889, του τελικά Μπολσεβίκικου Κομμουνιστικού Κόμματος Αυστρίας (KPÖ) του 1918, των ένοπλων αγώνων του Φλεβάρη του 1934, του αντιφασιστικού και εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα από το 1934 έως το 1945. Μετά από την πλήρη σοσιαλδημοκρατικοποίηση του KPÖ, εναπόκειται στο PdA, ως το μαρξιστικό-λενινιστικό μαχητικό κόμμα της αυστριακής εργατικής τάξης, να ανταποκριθεί στα σημεία που περιγράφονται παραπάνω, να δυναμώσει και να προωθήσει την ταξική πάλη.

Είναι γνωστό ότι το PdA, ως σχετικά νέο και μικρό κόμμα, δεν πληροί και δεν μπορεί ακόμη να πληροί ορισμένες από τις απαιτούμενες αρχές. Θεωρούμε απαραίτητο να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες μας και να τις επισημάνουμε αυτοκριτικά, προκειμένου να δουλέψουμε για την υπέρβασή τους. Αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά μπορούμε να το επιτύχουμε μόνο με επιμονή, μέσω σκληρής, ουσιαστικής, στοχευμένης και ειλικρινούς δουλειάς, μαζί και μέσα στην εργατική τάξη. Μόνο με αυτόν τον τρόπο το Κόμμα θα αποκτήσει το κύρος, την ικανότητα και τις ευκαιρίες που χρειάζεται για να εκπληρώσει πλήρως τα καθήκοντά του. Θα θέλαμε να παρουσιάσουμε ορισμένες περιπτώσεις όπου υπάρχουν ελλείψεις ή δυσκολίες, αλλά και όπου γίνονται προσπάθειες για την αντιμετώπισή τους.

Είναι προφανές ότι για μεγάλα τμήματα της αυστριακής εργατικής τάξης το PdA όχι μόνο δεν αποτελεί σημείο αναφοράς, αλλά είναι μάλλον άγνωστο. Τα δύο σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και η ηγεσία της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατήσουν την εργατική τάξη απαθή και υποταγμένη, αλλά και να απομονώσουν τους μαρξιστές-λενινιστές. Το PdA είτε αγνοείται είτε δυσφημίζεται από τα κρατικά και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναπτύξουμε και να ενισχύσουμε τους άμεσους δεσμούς μας με την εργατική τάξη και να βελτιστοποιήσουμε την προπαγάνδα και την αγκιτάτσια μας.

Το PdA έχει πάρει διάφορα μέτρα προς αυτήν την κατεύθυνση, όπως τη μερική αναδιοργάνωση των (περιφερειακών) Οργανώσεων Βάσης όπου ήταν απαραίτητο και τη δημιουργία νέων πλατφορμών για τη σύνδεση των Οργανώσεων Βάσης, ώστε οι πιο αδύναμες δομές να μπορούν να μάθουν από τις πιο αποτελεσματικές. Οι Οργανώσεις Βάσης αποτελούν τον συνδετικό κρίκο του Κόμματος με την εργατική τάξη και, ως εκ τούτου, έχουν ιδιαίτερη σημασία για την εξωτερική επίδραση στο έδαφος. Δεύτερον, ιδρύσαμε τη δική μας Οργάνωση Νεολαίας, η οποία συνδέεται άμεσα με το Κόμμα, βελτιώνοντας έτσι σημαντικά την επαφή μας με τους φοιτητές και τους νέους εργαζόμενους. Επιπλέον, έτσι καταφέραμε να ξεπεράσουμε το «αγκάθι» της οπορτουνιστικής «Κομμουνιστικής Νεολαίας» (KJÖ). Τρίτον, έχουμε θέσει ως προτεραιότητα τη δουλειά μας στα εργοστάσια –οι συζητήσεις συνεχίζονται ως προς τη μορφή που θα πάρει αυτή η δουλειά στο μέλλον, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να προχωρήσουμε συστηματικά σε αυτόν τον τομέα με συγκεκριμένα και συνεπή σχέδια. Προηγουμένως, κάποια πράγματα αφέθηκαν στην τύχη και άλλα σε ανεπαρκείς συνδικαλιστικές συμμαχίες που δεν ευοδώθηκαν. Όλ’ αυτά τα μέτρα έχουν ως στόχο να επηρεάσουν βαθύτερα την εργατική τάξη και να επιτύχουν πραγματικά βιώσιμα αποτελέσματα. Αν αυτό δεν επιτευχθεί, δε θα μπορούμε να μιλάμε για ένα πραγματικό κόμμα των εργατών.

Στον τομέα της διαφώτισης και της ενημέρωσης της εργατικής τάξης τα τελευταία χρόνια προσπαθήσαμε να αναβαθμίσουμε τη δουλειά μας στα μέσα ενημέρωσης. Το πιο εμφανές αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών είναι η ιδιαίτερα δημοφιλής διαδικτυακή εφημερίδα μας, η οποία ενημερώνεται αρκετές φορές μέσα στη μέρα, όπως επίσης και η ιδιαίτερα επαγγελματική μας προσέγγιση στους ιστότοπούς μας και η παρουσία μας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Λιγότερο εμφανής, αλλά εξίσου σημαντική, ήταν η επανέκδοση της έντυπης εφημερίδας μας, του κεντρικού οργάνου Zeitung der Arbeit, η οποία προσαρμόστηκε ως προς τη μορφή και το περιεχόμενό της στο κοινό-στόχος. Η τακτική έκδοση είναι η βασική προϋπόθεση. Η τακτική διανομή στους δρόμους και έξω από χώρους δουλειάς έχει, αφενός, οργανωτικό αποτέλεσμα στις προαναφερθείσες Οργανώσεις Βάσης και, αφετέρου, διαφωτιστικό και προπαγανδιστικό αντίκτυπο στην εργατική τάξη, καθώς έτσι καθιερωνόμαστε ως ένα αξιόπιστο και μαχητικό κόμμα, τουλάχιστον σε περιφερειακό επίπεδο. Φυσικά, δεν εφησυχάζουμε, αλλά σημειώνεται πρόοδος σε μεμονωμένους τομείς. Με αυτόν τον τρόπο, πλησιάζουμε τις δικές μας φιλοδοξίες, όπως τις περιγράψαμε παραπάνω. Αυτές οι αρχές δεν αποτελούν μόνο μια εικόνα, μια δέσμευση και μια υπόσχεση, αλλά –ιδίως δεδομένων των υφιστάμενων αδυναμιών– το κύριο καθήκον μας, το οποίο πρέπει να εκπληρώσουμε. Μόνο τότε θα προσφέρουμε στο Κόμμα όσα χρειάζεται. Αυτό το Κόμμα –το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα– είναι και θα είναι απαραίτητο, αν η επαναστατική ταξική πάλη για τον σοσιαλισμό και την απελευθέρωση της ανθρωπότητας θέλει να περάσει και πάλι στην επίθεση.