Άρθρο της σύνταξης στο 10ο τεύχος της «Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης»

  • 14/5/2020 5:47 μμ

Αγαπητέ αναγνώστη,

Η Συντακτική Επιτροπή της «Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης», τιμώντας την επέτειο συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που συμπληρώθηκε τον Μάρτη 1919, αποφάσισε το τεύχος του περιοδικού που θα προετοιμάστηκε μέσα σε αυτή τη χρονιά να είναι αφιερωμένο στο ζήτημα της επικαιρότητας του Προλεταριακού Διεθνισμού στις σύγχρονες συνθήκες, υπό το φως της συμβολής και της εμπειρίας Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Με αυτόν τον τρόπο η Συντακτική Επιτροπή της «Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» θεωρεί πως αναγνωρίζει τη συμβολή της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο διεθνές εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα, επισημαίνοντας ταυτόχρονα την ανάγκη άντλησης διδαγμάτων από την πείρα που συσσώρευσε η δράση της. Διδαγμάτων χρήσιμων για τη διαμόρφωση ενιαίας επαναστατικής στρατηγικής ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία, κόντρα σε αστικά και οπορτουνιστικά ιδεολογήματα, που μειώνουν ή υποβαθμίζουν τη σημασία της επικαιρότητας του Προλεταριακού διεθνισμού.

Ετσι στο 10ο τεύχος της «Διεθνούς Κομμουνιστικής Επιθεώρησης», που κρατάς στα χέρια σου παρουσιάζονται τα άρθρα, που εξέτασε στη συνεδρίασή της η Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ και στην οποία συμμετείχαν οι εκπρόσωποι των κομμουνιστικών κι εργατικών κομμάτων, που αρθρογραφούν στο 10ο τεύχος.

Όπως σημειώνουν οι σύντροφοι από το Μεξικό (ΚΚ Μεξικού), στο άρθρο τους “Φόρος τιμής στην Κομμουνιστική Διεθνή: Κρατάμε ψηλά τη σημαία του προλεταριακού διεθνισμού”, σημειώνουν πως “Η μόνιμη και ανυποχώρητη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, το ρεβιζιονισμό και το ρεφορμισμό, για τη διάσωση του μαρξισμού, αποκαθιστώντας τα χαρακτηριστικά της επαναστατικής ιδεολογίας του προλεταριάτου αποτέλεσε ένα βασικό θεμέλιο για την ανάδυση της Τρίτης Διεθνούς. Η απόφαση να κρατήσουν ψηλά τη σημαία του προλεταριακού διεθνισμού ενάντια στην εγκατάλειψή του από την πλειοψηφία της Δεύτερης Διεθνούς αποτέλεσε άλλο σημαντικό θεμέλιο. Οι πιέσεις ήταν πολύ ισχυρές και κυριολεκτικά χρειαζόταν να σταθούν κόντρα στο ρεύμα. Αποτέλεσε έγκλημα των οπορτουνιστών να στηρίξουν τον πόλεμο και να στείλουν τους εργαζόμενους στο σφαγείο.

Στο άρθρο των συντρόφων από την Ισπανία (ΚΚ Εργαζομένων Ισπανίας), με τον τίτλο “Η εμπειρία των Διεθνών Ταξιαρχιών. Ζωντανό παράδειγμα προλεταριακού διεθνισμού” αναδεικνύεται πως: “η εμπειρία των Διεθνών Ταξιαρχιών ήταν ένα από τα πιο όμορφα και πλούσια παραδείγματα του προλεταριακού διεθνισμού. Η υποστήριξη που έλαβε η εργατική τάξη και ο ισπανικός λαός, καρπός κυρίως της δράσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς και των τμημάτων της και της Σοβιετικής Ένωσης, έγινε μια σημαντική δύναμη στα πεδία των μαχών του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου και, επίσης, στην ενίσχυση του αντιφασιστικού αγώνα στις χώρες όπου η αντιπαράθεση δεν απέκτησε διεθνή χαρακτήρα. Με τη σειρά τους, οι χιλιάδες Ισπανοί κομμουνιστές εξόριστοι, συνέβαλαν στην ανάπτυξη των κομμουνιστικών κομμάτων στις χώρες υποδοχής. Η μαρξιστική αρχή ότι η επανάσταση είναι εθνική στη μορφή της, αλλά όχι στο περιεχόμενό της, αποδείχθηκε στην πράξη. Αγωνίστηκαν με τη συνείδηση ότι ανήκαν στην ίδια διεθνή εργατική τάξη.

Το άρθρο των Τούρκων συντρόφων (ΚΚ Τουρκίας), “Ο προλεταριακός διεθνισμός ως όπλο των εργαζομένων ενάντια στον αστικό εθνικισμό και σωβινισμό” σημειώνεται πως: “Ο διεθνισμός αναθέτει στα κόμματα της πρωτοπορίας ορισμένα καθήκοντα στον αγώνα για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας βασισμένης στη ισότητα των προλετάριων όλου του κόσμου καθώς η εκπλήρωση αυτών των καθηκόντων καθίσταται ο λόγος ύπαρξής του. Η άρνηση των Μπολσεβίκων να στρέψουν τα όπλα τους ενάντια στα ταξικά αδέρφια τους, αλλά να τα στρέψουν ενάντια στην ντόπια αστική τάξη στην διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου υπηρέτησε αυτό το στόχο. Η μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο με στόχο την κατάκτηση της εξουσίας, ήταν μια από τις καθοριστικές αποφάσεις που οδήγησαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση, μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο βήμα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης διεθνώς. Αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία που θα άνοιξαν το δρόμο για την ίδρυση της Κομιντέρν που εμφανίστηκε για να γίνει παγκόσμιο κόμμα αμέσως μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τα τμήματα της Διεθνούς, οργανωμένα μέσα στα πλαίσια ενός επαναστατικού προγράμματος, βρήκαν τα κοινά εφόδια για να πολεμήσουν στις χώρες τους ενάντια στον οπορτουνισμό, την σοσιαλδημοκρατία, τον σοσιαλσοβινισμό και την προδοσία της Δεύτερης Διεθνούς.

Στο άρθρο των συντρόφων από την Ελλάδα (ΚΚΕ), “Οι σχέσεις μεταξύ της πρωτοπορίας – των ΚΚ, στην πάλη για την ενότητα των συμφερόντων των εργαζομένων, παρά το διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού στις διάφορες χώρες” τονίζεται πως “Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η ανισοτιμία στις διεθνείς σχέσεις ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και σε άλλα με υποδεέστερη θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα είναι συστατικό στοιχείο της λειτουργίας του καπιταλισμού και θα εξαλειφθούν με την ανατροπή του, με την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής -κομμουνιστικής κοινωνίας. Η κατανόηση αυτού του βασικού ζητήματος συμβάλλει στην ωρίμανση της πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, είναι μέρος της στρατηγικής των κομμουνιστικών κομμάτων. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, με τη απόσπαση του ζητήματος της εξάρτησης και ανισότιμης αλληλεξάρτησης, της κυριαρχίας ή της ανεξαρτησίας σε περίπτωση κατοχής, απο την πάλη για το σοσιαλισμό, χάνεται ο στρατηγικός στόχος και αυτό αποτελεί βάση παρεκκλίσεων, ουτοπικής αναζήτησης λύσεων στα πλαίσια του καπιταλισμού π.χ με κυβερνήσεις που διαχειρίζονται τους νόμους του.

Στο άρθρο των συντρόφων από τη Ρωσία (ΚΕΚΡ) με τον τίτλο “Η διαλεκτική σχέση του διεθνισμού και της ταξικής πάλης” τονίζεται πως “Το κυριότερο, που δεν πρέπει να ξεχνιέται και να παραλείπεται κατά την αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος που έχει εθνικό χαρακτήρα, είναι η πρωτοκαθεδρία της ταξικής πάλης του προλεταριάτου, η κατεύθυνση για την προετοιμασία των οργανωτικών και ιδεολογικών προϋποθέσεων για τη συσπείρωση και την οργάνωση των προλεταρίων σε τάξη, ικανή για την πραγματοποίηση του επαναστατικού περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό. Δηλαδή, οι κομμουνιστές πάντα και παντού, σε κάθε χώρα και κατά τη λύση οποιουδήποτε (περιλαμβανομένου και του εθνικού) ζητήματος κάνουν μια κοινή δουλειά – όμως λαμβάνοντας υποχρεωτικά υπόψη τις ιδιαιτερότητες των ξεχωριστών χωρών.

Στο άρθρο των Λετονών συντρόφων (ΣΚΛ) με τον τίτλο “Η διεθνιστική σχέση ανάμεσα στις χώρες όπου νίκησε η επανάσταση και στα επαναστατικά κινήματα άλλων χωρών"Έχει συμβεί τακτικά στο παρελθόν, να υπάρχει εξασθένιση του επαναστατικού αγώνα κατά τις περιόδους οικονομικής σταθεροποίησης του καπιταλισμού. Ωστόσο, οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν μπορούν να καταργηθούν, θα συνεχίσουν να υπάρχουν, και μια μέρα η κρίση μπορεί να δώσει ώθηση σε επίπεδο επαναστατικής κατάστασης σε μία ή περισσότερες χώρες. Από την άποψη αυτή, πρέπει να δοθεί προσοχή στη θετική εμπειρία της Κομιντέρν όσον αφορά στο συντονισμό της δουλειάς των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων. Ο ρόλος που διαδραμάτισε η Κομιντέρν στην οργάνωση της δουλειάς του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λετονίας στις δεκαετίες 1920-1930 ήταν πολύ σημαντικός.

Το άρθρο των συντρόφων από το Καζακστάν (ΣΚΚ), με τον τίτλο “Η διεθνιστική σχέση ανάμεσα στις χώρες όπου νίκησε η επανάσταση και στα επαναστατικά κινήματα άλλων χωρών” αναδεικνύει την ιστορική πείρα για το πως “οι κομμουνιστές της Σοβιετικής Ρωσίας και στη συνέχεια της ΕΣΣΔ, βοήθησαν τόσο στη δημιουργία κομμάτων στο εξωτερικό, όσο και στην ιδεολογική τους ενίσχυση, την εκπαίδευση στελεχών, τον εφοδιασμό τους με τεχνικά μέσα, τυπογραφεία, έγγραφα, όπλα. Το ΡΚΚ(μπ) στις αρχές της δεκαετίας του '20, υποστήριζε με κάθε τρόπο και μερικές φορές ευθέως, όλες τις κινητοποιήσεις και εξεγέρσεις της εργατικής τάξης και των αναδυόμενων Κομμουνιστικών Κομμάτων στη Γερμανία, τη Βουλγαρία, την Εσθονία και παρείχε βοήθεια στα κινήματα στις αποικίες των ιμπεριαλιστικών χωρών.

Στο άρθρο των Ιταλών συντρόφων ΚΚ (Ιταλία)Μετανάστευση και ταξική αλληλεγγύη. Ο Προλεταριακός Διεθνισμός είναι ο μόνο δρόμος για να αποφευχθεί ένας πόλεμος μεταξύ των φτωχών” αναδεικνύεται πως “Οι κομμουνιστές πρέπει να ξεκινήσουμε μια βαθιά πολιτική δράση μέσα στην εργατική τάξη, τους άλλους εργαζόμενους και τους ανέργους, να εξηγήσουμε τα αίτια και τις διαστάσεις της μετανάστευσης και του προσφυγικού, να καταστήσουμε σαφές ότι δεν υπάρχει απειλή ή έκτακτη ανάγκη, ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, καταπιεσμένοι όπως αυτοί και παραπάνω, δεν είναι οι πραγματικοί εχθροί, αλλά ότι οι πραγματικοί εχθροί είναι το κεφάλαιο και το αστικό κράτος. Πρέπει επίσης να ενισχύσουμε το πολιτικό μας έργο στους μετανάστες εργαζόμενους και τις κοινότητες τους, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν πολιτιστικές και θρησκευτικές δυσκολίες, παρέχοντάς τους τα θεωρητικά και πολιτικά εργαλεία για να κατανοήσουν τα δικαιώματά τους και να ενταχθούν στον ταξικό αγώνα”

Η Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ

Συμμέτοχοι